بهینه سازی مصرف انرژی بر اساس تلفیق مباحث نوزدهم و بیست و دوم مقررات ملی ساختمان

هدف این پژوهش، تدوین یک چارچوب تحلیلی یکپارچه برای بهینه سازی مصرف انرژی در ساختمان ها با تاکید بر تلفیق الزامات ایستای مبحث نوزدهم مقررات ملی ساختمان (صرفه جویی در مصرف انرژی) با راهبردهای پویای مبحث بیست و دوم (نگهداری و تعمیرات ساختمان) می باشد. با اتکا به مرور ادبیات موضوع و تحلیل مقررات ملی ساختمان، استدلال می شود که اتکای صرف به استانداردهای طراحی اولیه بدون در نظرگیری ملاحظات بهره برداری و نگهداری مستمر، منجر به بروز شکاف عملکردی قابل توجه بین مصرف انرژی پیش بینی شده و واقعی در ساختمان می گردد. این پژوهش با شناسایی این شکاف، به تبیین نقش محوری مبحث ۲۲ به عنوان حلقه مکمل و ضروری برای تحقق کارایی انرژی در چرخه عمر ساختمان می پردازد. در نهایت، یک مدل راهبردی سه سطحی مشتمل بر "سطح طراحی یکپارچه"، "سطح تحویل و راه اندازی" و "سطح بهره برداری و نگهداری پویا" ارائه می شود. نتایج تحلیل حاکی از آن است که اجرای این چارچوب یکپارچه، از طریق نهادینه سازی رویکرد "نگهداری انرژی محور"، ضرورتی اجتناب ناپذیر برای کاهش هزینه چرخه عمر ساختمان و دستیابی به اهداف توسعه پایدار در بخش انرژی است.

Keywords:

بهینه سازی مصرف انرژی , ساختمان , مقررات ملی ساختمان , مبحث ۱۹ مقررات ملی ساختمان , مبحث ۲۲ مقررات ملی ساختمان