رابطه بین پریشانی شناختی و تجارب تجزیه ای با افکار خودکشی با نقش واسطه ای کمال گرایی در دانشجویان

هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین رابطه بین پریشانی شناختی و تجارب تجزیه ای با افکار خودکشی با نقش واسطه ای کمال گرایی در دانشجویان بود. جامعه آماری عبارت بود از کلیه دانشجویان موسسه آموزش عالی راهبرد شمال که در سال تحصیلی ۱۴۰۲-۱۴۰۱ در این دانشگاه مشغول به تحصیل بودند. تعداد نمونه بر اساس جدول مورگان ۲۵۰ نفر بود که به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش پرسشنامه افکار خودکشی بک، پرسشنامه تجارب تجزیه ای، مقیاس پریشانی شناختی و پرسشنامه کمال گرایی هیل بودند. یافته های پژوهش با نرم افزار آماری (SPSS) و روش های آماری کموگروف – اسمیرنف و آلفای کرونباخ برای تحلیل پژوهش استفاده شد. یافته ها نشان داد که مولفه های اختلال روانی با کمال گرایی مثبت و منفی در دانشجویان رابطه معناداری دارند، به طوری که اضطراب و تجارب تجزیه ای با کمال گرایی مثبت رابطه معناداری نداشتند. همچنین، اکثر مولفه های اختلال روانی با افکار خودکشی مرتبط بودند، هرچند اضطراب و استرس از این قاعده مستثنی بودند. هر دو نوع کمال گرایی (مثبت و منفی) با افکار خودکشی رابطه معنادار نشان دادند و اثرات غیرمستقیم متنوعی از افسردگی، اضطراب، استرس و تجارب تجزیه ای بر افکار خودکشی از طریق انواع کمال گرایی مشاهده شد. افسردگی به طور غیرمستقیم از طریق کمال گرایی مثبت، اضطراب از طریق کمال گرایی منفی و استرس از طریق هر دو نوع کمال گرایی بر افکار خودکشی تاثیر می گذارند. همچنین، تجارب تجزیه ای از طریق فقدان کمال گرایی اثر غیرمستقیم قابل توجهی بر افکار خودکشی دارند. مطابق یافته ها کمال گرایی مثبت و منفی به عنوان میانجی، نقش کلیدی در رابطه بین اختلالات روانی و افکار خودکشی دارد و توجه به آن برای پیش بینی این افکار ضروری است.

Keywords:

افکار خودکشی , تجارب تجزیه ای , پریشانی شناختی , کمال گرایی