مروری بر اثربخشی بازی درمانی بر تنظیم هیجان و بهبود مهارت های ارتباطی در کودکان مبتلا به اختلال اوتیسم

هدف این مطالعه، مرور نظام مند یافته های پژوهشی موجود درباره اثربخشی انواع رویکردهای بازی درمانی بر تنظیم هیجان و بهبود مهارت های ارتباطی کودکان مبتلا به اوتیسم می باشد. در این پژوهش ۱۹ مقاله منتخب از میان ۳۶ منبع اولیه بررسی شدند. تحلیل این مطالعات نشان داد که بازی درمانی، به ویژه رویکردهای شناختی رفتاری و کودک محور، موجب بهبود مهارت هایی مانند خودتنظیمی، کاهش رفتارهای کلیشه ای، افزایش تعامل اجتماعی، ارتقای توانایی های زبانی و ارتباط غیرکلامی و تقویت کارکردهای اجرایی می شود. یافته ها همچنین بر نقش بازی در کاهش تنش، افزایش احساس امنیت، تقویت پیوند والد–کودک و ارتقای مهارت های مقابله ای تاکید داشتند. بر اساس نتایج، بازی درمانی می تواند به عنوان رویکردی کارآمد در برنامه های توان بخشی و آموزشی کودکان اوتیسم به کار رود و زمینه ساز رشد هیجانی، کاهش آسیب پذیری اجتماعی و افزایش سازگاری رفتاری آنان شود. این مرور نشان می دهد که بهره گیری از مداخلات بازی محور، در کنار درمان های دیگر، نقشی مهم در بهبود کیفیت زندگی کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم دارد.

Keywords:

اوتیسم , بازی درمانی , تنظیم هیجان , مهارت های ارتباطی