نقش بهزیستی معنوی و بخشودگی بین فردی در پیش بینی احساس گرفتاری

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه احساس گرفتاری با بهزیستی معنوی و بخشودگی بین فردی در دانشجویان انجام پذیرفت. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه گلستان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. روش نمونه گیری به صورت تصادفی خوشه ای و حجم نمونه ۳۶۰ نفر بود. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه های احساس گرفتاری (گیلبرت و آلان، ۱۹۹۸)، بهزیستی معنوی (دهشیری و همکاران، ۱۳۹۲)، بخشودگی بین فردی (احتشام زاده و همکاران، ۱۳۹۰) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیره استفاده شد. یافته ها نشان داد بین احساس گرفتاری و بهزیستی معنوی و خرده مقیاس های ارتباط با خدا، ارتباط با خود، ارتباط با دیگران، ارتباط با طبیعت و کنترل رنجش رابطه منفی معناداری وجود دارد (P<۰/۰۰۱). اما بین احساس گرفتاری و بخشودگی بین فردی و خرده مقیاس های ارتباط مجدد و کنترل انتقامجویی و درک و فهم واقع بینانه رابطه معناداری به لحاظ آماری مشاهده نشده است (P>۰/۰۵). همچنین نتایج نشان داد بهزیستی معنوی می تواند ۰/۲۲ احساس گرفتاری در دانشجویان را پیش بینی کند و این نتیجه گیری حاصل شد که مولفه های روان شناختی همانند بهزیستی معنوی و بخشودگی بین فردی می توانند در احساس گرفتاری دانشجویان نقش داشته باشند.

Keywords:

احساس گرفتاری , بخشودگی بین فردی , بهزیستی معنوی