مقایسه پذیرش–طرد والدین و خودتعیین گری در کودکان تیزهوش و عادی با تاکید بر دلالت های مشاوره پیشگیرانه

پژوهش حاضر با هدف مقایسه پذیرش–طرد والدین و خودتعیین گری در کودکان تیزهوش و عادی انجام شد. این مقایسه با استفاده از پرسشنامه های معتبر و تحلیل آزمون t مستقل در دو گروه مستقل انجام گرفت. یافته ها نشان داد که میانگین پذیرش–طرد والدین و سطوح خودتعیین گری در گروه های تیزهوش و عادی به طور معناداری متفاوت است. نتایج این مطالعه در راستای نظریه های تعامل والد–کودک، که نشان می دهد پذیرش والدین نقش موثری در شکل گیری رفتارها و توانمندی های روانی کودک دارد، قابل تفسیر است. همچنین پژوهش های بین المللی نشان داده اند که تجارب پذیرش یا طرد والدین با متغیرهای توسعه ای مانند عملکرد تحصیلی، رفتارهای اجتماعی و خودتنظیمی ارتباط دارد. یافته های این مقاله نشان می دهد که توجه به سبک والدینی در طراحی مداخلات مشاوره پیشگیرانه در خانواده و مدرسه ضروری است. این نتایج می تواند راهنمایی برای مشاوران و متخصصان در تدوین برنامه های آموزشی و حمایت روان شناختی برای بهبود خودتعیین گری کودکان باشد.

Keywords:

پذیرش–طرد والدین , خودتعیین گری , کودکان تیزهوش , کودکان عادی , مشاوره پیشگیرانه