پیش بینی شادکامی براساس باورهای دینی و تجارب معنوی روزانه در دانشجویان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه شادکامی با باورهای دینی و تجارب معنوی روزانه دانشجویان انجام پذیرفت. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان دانشگاه گلستان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ بود. روش نمونه گیری بصورت تصادفی خوشه ای و حجم نمونه ۱۳۲ بود. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه های شادکامی آکسفورد (آرگایل، ۱۹۸۹)، تجارب معنوی روزانه (اندروود و ترسی، ۲۰۰۲) و پرسشنامه های باورهای دینی (عبادت پور، ۱۳۹۰) بود. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه استفاده شد. یافته ها نشان داد بین شادکامی و تجارب معنوی روزانه و خرده مقیاس های آن یعنی ارتباط با خداوند، احساس مسئولیت در قبال دیگران و احساس حضور خداوند رابطه معناداری به لحاظ آماری وجود دارد. (p < ۰/۰۵) اما بین باورهای دینی با شادکامی رابطه معناداری به لحاظ آماری مشاهده نشده است (P>۰/۰۵). همچنین یافته ها حاکی از آن بود تجارب معنوی روزانه ۲۹/۰ شادکامی در دانشجویان را پیش بینی می کند. و این نتیجه گیری حاصل شده است که، باورهای دینی و تجارب معنوی روزانه اثرات متفاوتی در افراد و فرهنگ های مختلف و دوره های رشدی دارند.

Keywords:

شادکامی , باورهای دینی , تجارب معنوی روزانه , دانشجویان