بررسی اثر آموزش معکوس بر خودتنظیمی و یادگیری پایدار دانش آموزان دبیرستانی

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش معکوس بر خودتنظیمی و یادگیری پایدار دانش آموزان دبیرستانی انجام شد. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم شهر شوش در سال تحصیلی جاری بود که از میان آن ها ۶۰ نفر به روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب و به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه استاندارد خودتنظیمی یادگیری زیمرمن و پرسشنامه یادگیری پایدار یوسفی (۱۳۹۸) بود. گروه آزمایش به مدت ۸ هفته تحت آموزش معکوس قرار گرفتند، در حالی که گروه کنترل آموزش های معمول خود را دریافت کردند. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس (ANCOVA) استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش معکوس تاثیر معناداری بر افزایش خودتنظیمی و یادگیری پایدار دانش آموزان دارد. دانش آموزان گروه آزمایش در تمامی ابعاد خودتنظیمی از جمله هدف گذاری، خودپایشگری و استفاده از راهبردهای شناختی، و همچنین در ابعاد یادگیری پایدار، پیشرفت چشمگیری نشان دادند. این دستاوردها نشان دهنده ظرفیت آموزش معکوس در ایجاد محیط های یادگیری فعال، تقویت مسئولیت پذیری دانش آموزان و فراهم کردن فرصت های تعاملی و بازخورد هدفمند است که به ارتقای کیفیت یادگیری کمک می کند. پژوهش حاضر پیشنهاد می کند که روش آموزش معکوس به طور گسترده تر در مدارس به کار گرفته شود و مطالعات بیشتری در خصوص تاثیر بلندمدت آن بر سایر متغیرهای آموزشی و روان شناختی همچون انگیزش تحصیلی، اعتمادبه نفس و تعامل اجتماعی دانش آموزان انجام گیرد. نتایج این پژوهش می تواند راهنمایی برای معلمان، مدیران و برنامه ریزان آموزشی در جهت ارتقای کیفیت یادگیری و توسعه مهارت های کلیدی دانش آموزان در قرن بیست ویکم باشد.

Keywords:

آموزش معکوس , خودتنظیمی , یادگیری پایدار , دانش آموزان دبیرستان