بررسی نقش خودکارآمدی تحصیلی و راهبردهای تنظیم هیجان در پیش بینی شدت اختلال یادگیری دانش آموزان

این مطالعه با هدف بررسی نقش خودکارآمدی تحصیلی و راهبردهای تنظیم هیجان (تجدید ارزیابی و فرونشانی) در پیش بینی شدت اختلال یادگیری انجام شد. پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن را دانش آموزان دارای اختلال یادگیری مراجعه کننده به مراکز آموزشی شهر اردبیل در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ تشکیل دادند که ۲۰ نفر به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارها شامل پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی (جینکس و مورگان، ۱۹۹۹) با پایایی ۰.۸۲، پرسشنامه تنظیم هیجان (گراس و جان، ۲۰۰۳) با پایایی ۰.۷۴ برای تجدید ارزیابی و ۰.۷۹ برای فرونشانی، و پرسشنامه مشکلات یادگیری کلرادو (ویلکات و همکاران، ۲۰۱۱) با پایایی ۰.۸۹ بودند. داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. نتایج همبستگی نشان داد خودکارآمدی تحصیلی (P<۰.۰۰۱، r=-۰.۷۰۶) و راهبرد تجدید ارزیابی (P=۰.۰۱۳، r=-۰.۵۴۵) با شدت اختلال یادگیری رابطه منفی و معنادار، و راهبرد فرونشانی (P=۰.۰۲۵، r=۰.۴۹۶) رابطه مثبت و معناداری دارد. نتایج رگرسیون نیز نشان داد که ترکیب این متغیرها ۶۴.۵ درصد از واریانس شدت اختلال را تبیین می کند و خودکارآمدی تحصیلی و فرونشانی به صورت معناداری قادر به پیش بینی شدت اختلال بودند. یافته ها بر اهمیت تقویت خودکارآمدی و آموزش راهبردهای سازنده تنظیم هیجان در مداخلات دانش آموزان دارای اختلال یادگیری تاکید می کنند.

Keywords:

خودکارآمدی تحصیلی , تنظیم هیجان , تجدید ارزیابی , فرونشانی , اختلال یادگیری