اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر تنظیم هیجان، تحمل پریشانی و احساس گناه در دانش آموزان خود آسیب رسان

پژوهش حاضر با عنوان اثر بخشی رفتار درمانی دیالکتیکی بر تنظیم هیجان، تحمل پریشانی و احساس گناه در دانش آموزان خود آسیب رسان دوره متوسطه دوم ناحیه ۱ شهر ساری، از نظر هدف، کاربردی و با توجه به ماهیت موضوع و اهداف پژوهش، جزء پژوهش های نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون با گروه کنترل می باشد. جامعه آماری مورد مطالعه، کلیه دانش آموزان دختر خود آسیب رسان ناحیه ۱ شهر ساری در دوره متوسطه دوم می باشد. با توجه به نیمه آزمایشی بودن پژوهش از بین دختران ۳ دبیرستان دارای سابقه خودزنی و خود آسیب رسان تعداد ۳۰ نفر با استفاده از روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند که به صورت تصادفی ساده به دو گروه کنترل و آزمایش (۱۵ نفر گروه آزمایش و ۱۵ نفر گروه کنترل) تقسیم شدند. ابزار گردآوری داده ها از سه پرسشنامه احساس گناه کوگلر و جونز (۱۹۸۸)، تحمل پریشانی سیمونز و گاهر (۲۰۰۵)، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان گرتز و روئمر (۲۰۰۴) به همراه جلسات آموزشی رفتار درمانی دیالکتیک برگرفته از پروتکل مهارت های رفتاردرمانی دیالکتیک لینهان (۲۰۰۴) در طی دوره ی ۲ ماهه (۱۰ جلسه ۲ ساعته) بود. تجزیه و تحلیل داده ها، در بخش آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و برای بررسی فرضیه های پژوهش و در بخش آمار استنباطی مانند تحلیل کواریانس چندمتغیری (مانکوا) با استفاده از برنامه نرم افزار آماری برای علوم اجتماعی SPSS انجام شد. یافته های پژوهش نشان داد که رفتاردرمانی دیالکتیکی بر تنظیم هیجان، تحمل پریشانی و احساس گناه در دانش آموزان خود آسیب رسان اثر دارد.

Keywords:

رفتارد درمانی دیالکتیکی , تنظیم هیجان , تحمل پریشانی , احساس گناه