تحلیل ظرفیت های آموزش و پژوهش در مناطق روستایی شهرستان خدابنده با تاکید بر بخش مرکزی

هدف پژوهش حاضر، شناسایی و تحلیل ظرفیت های آموزش و پژوهش در مناطق روستایی بخش مرکزی شهرستان خدابنده با تاکید بر مولفه های نهادی، زیرساختی و اجتماعی است. این مطالعه با رویکردی توصیفی – تحلیلی و با بهره گیری از روش نمونه گیری هدفمند، داده های خود را از سه گروه اصلی شامل معلمان، کارشناسان آموزشی و فعالان پژوهشی بومی گردآوری کرده است. ابزار اصلی گردآوری داده ها، پرسش نامه محقق ساخته ای بود که بر اساس مبانی نظری و مدل مفهومی طراحی شد. داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی (میانگین، انحراف معیار) مورد بررسی قرار گرفت. یافته ها نشان داد که زیرساخت های فیزیکی آموزشی در برخی مدارس روستایی نسبتا مطلوب است، اما نابرابری فضایی در توزیع آن ها مشهود است. منابع انسانی با چالش هایی نظیر کمبود نیروی متخصص و ضعف آموزش های ضمن خدمت مواجه اند. برنامه ریزی آموزشی نیز از سطح مطلوبی از بومی سازی برخوردار نیست. ظرفیت های پژوهشی در مدارس روستایی به دلیل محدودیت منابع و ضعف فرهنگ پژوهش، بسیار محدود ارزیابی شد. همچنین، مشارکت اجتماعی در برخی مناطق در حال تقویت است، اما در سطحی ناپایدار و نابرابر قرار دارد. موانع ساختاری از جمله ضعف زیرساخت دیجیتال، محدودیت های نهادی و کمبود منابع مالی، از مهم ترین عوامل بازدارنده توسعه آموزشی در این مناطق محسوب می شوند. نتایج پژوهش بیانگر آن است که توسعه آموزش و پژوهش در مناطق روستایی مستلزم رویکردی چندبعدی، زمینه محور و مشارکتی است.

Keywords:

آموزش روستایی , ظرفیت پژوهشی , توسعه پایدار آموزشی , موانع نهادی , خدابنده