کاوش تجربه زیسته آموزگاران ابتدایی در ادغام هوش مصنوعی با فرآیند تدریس و یادگیری: مطالعه ای پدیدارشناختی

این پژوهش با هدف کاوش تجربه زیسته آموزگاران ابتدایی در ادغام هوش مصنوعی با فرآیند تدریس و یادگیری و با رویکرد پدیدارشناسی کیفی انجام شد. جامعه پژوهش شامل ۲۵ آموزگار زن و مرد مدارس ابتدایی تهران بود که با استفاده از مصاحبه های نیمه ساختاریافته داده ها جمع آوری و با روش Colaizzi تحلیل شدند. یافته ها نشان دادند که آموزگاران هوش مصنوعی را به عنوان ابزاری مکمل و پشتیبان تدریس می بینند که توانایی شخصی سازی یادگیری، ارائه بازخورد فوری، افزایش انگیزه و مشارکت دانش آموزان و مدیریت بهتر کلاس را فراهم می آورد. هم زمان، آموزگاران بر اهمیت تعادل میان ظرفیت های AI و نقش پداگوژیک خود تاکید دارند و نگرانی هایی در زمینه کمبود مهارت های دیجیتال، نابرابری دسترسی و مسائل اخلاقی مطرح کردند. یافته ها همچنین نشان دادند که موفقیت ادغام AI مستلزم تعامل انسانی، توجه به ارزش های فرهنگی و تربیتی، و طراحی استراتژی های کاربردی و اخلاق محور است. پژوهش حاضر با ارائه درک عمیق از تجربه آموزگاران ایرانی، زمینه ساز توسعه مدل ها و سیاست گذاری های آموزشی بومی و کاربردی برای استفاده معنادار و موثر از هوش مصنوعی در آموزش ابتدایی است.

Keywords:

آموزش ابتدایی , پدیدارشناسی , تجربه زیسته آموزگار , هوش مصنوعی