بازطراحی فضای توان بخشی کودکان مبتلا به اوتیسم در ایران: الگوبرداری از تجربه مراکز پیشرو در دنیا

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر بازطراحی محیط های توان بخشی بر رشد روان شناختی و اثربخشی مداخلات درمانی کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم انجام شده است. این مطالعه به تحلیل رابطه میان ویژگی ها و نیازهای پایه کودکان، کارکرد فضاهای داخلی و راهبردهای طراحی محیطی می پردازد تا بتواند راهکارهای علمی برای ارتقای کیفیت توان بخشی ارائه دهد. روش های پژوهش شامل تحلیل اسناد و متون علمی، مطالعات میدانی در مراکز توان بخشی، پژوهش های میان رشته ای و تحلیل تطبیقی داده ها است. مطالعه با بررسی وضعیت موجود فضاهای توان بخشی به شناسایی نقاط ضعف طراحی، شامل محدودیت در زون بندی، عدم تناسب مواد و رنگ ها با نیازهای کودکان و ضعف در ایمنی و تعاملات اجتماعی، پرداخته است. یافته های پژوهش نشان می دهد که طراحی علمی و منطقی فضاهای آموزشی، هنری، زندگی روزمره، آموزش فردی و فضای باز می تواند نه تنها به تثبیت هیجانات و افزایش تمرکز کودکان کمک کند، بلکه اثربخشی مداخلات درمانی و فرایند توان بخشی را نیز بهبود می بخشد. استفاده از رنگ های سرد و کم اشباع، مصالح نرم و طبیعی، نورپردازی مناسب و ساختارهای ایمن، همزمان با تقسیم بندی فضایی روشن و قابل فهم، به ایجاد محیطی حمایتگر، ایمن و تعاملی منجر می شود.

Keywords:

کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم , محیط توان بخشی , طراحی محیطی , آموزش ویژه