کاوش روایت شناختی از موانع اجرای برنامه فلسفه برای دانش آموزان (P۴C) در مدارس ابتدایی ایران

برنامه آموزش فلسفه برای کودکان (p۴c) به عنوان یک نوآوری آموزشی با اهدافی چون پرورش تفکر نقاد، خلاق و مراقبتی در نظام های آموزشی مختلف مطرح شده است. این پژوهش با هدف شناسایی، طبقه بندی و ارائه یک الگوی مفهومی یکپارچه از موانع پیاده سازی برنامه p۴c در مدارس ابتدایی ایران بر اساس ترکیب یافته های پژوهش های کیفی پیشین انجام شده است. این مطالعه با روش سنتز پژوهی و با رویکرد تحلیل مضمون به عنوان چارچوب سنتز انجام گرفت. جامعه پژوهش شامل کلیه مطالعات کیفی منتشرشده در پایگاه های اطلاعاتی در بازه زمانی ۱۳۹۵ تا ۱۴۰۴ بود. از میان ۱۱۰ مطالعه اولیه، ۳۵ مطالعه که معیارهای ورود را داشتند، به عنوان نمونه نهایی انتخاب و تحلیل شدند. سنتز نظام مند مطالعات منجر به استخراج ۶ مضمون اصلی (کلان مضمون) و ۲۸ مضمون فرعی شد. موانع اصلی در شش حوزه درهم تنیده شناسایی شدند: ۱. موانع فرهنگی-اجتماعی، ۲. موانع ساختاری-اداری، ۳. موانع منابع انسانی، ۴. موانع پداگوژیک و محتوایی، ۵. موانع پشتیبانی-منابعی، و ۶. موانع نگرشی-شناختی. این موانع در سه سطح زمینه ای، واسطه ای و عملیاتی با یکدیگر در تعامل بوده و یک چرخه معیوب بازدارنده را تشکیل می دهند. الگوی مفهومی یکپارچه پژوهش روابط پویا و تقویت کننده بین این سطوح را ترسیم می کند.

Keywords:

فلسفه برای کودکان (p۴c) , موانع اجرایی , ابتدایی