اثر آموزش مهارت های زندگی با رویکرد بازی و سرگرمی بر خودکنترلی دانش آموزان

پژوهش حاضر با رویکرد کتابخانه ای و مرور منابع معتبر داخلی و خارجی، به بررسی اثر آموزش مهارت های زندگی با رویکرد بازی و سرگرمی بر خودکنترلی دانش آموزان می پردازد. مهارت های زندگی به عنوان مجموعه ای از توانمندی های روان شناختی، نقش مهمی در مدیریت هیجانات، حل مسئله، ارتباط موثر و تنظیم رفتارهای فردی دارند. در سال های اخیر، بهره گیری از بازی و سرگرمی به عنوان رویکردی نوین در آموزش این مهارت ها مورد توجه معلمان و متخصصان تعلیم وتربیت قرار گرفته است؛ زیرا بازی محیطی پویا، انگیزشی و کم استرس ایجاد می کند که یادگیری عمیق و پایدار را تسهیل می نماید. یافته های مطالعات پیشین نشان می دهد که فعالیت های بازی محور از طریق افزایش تعامل، تقویت توجه، ایجاد تجربه های واقعی و فرصت تمرین رفتارهای خودتنظیمی، می توانند خودکنترلی دانش آموزان را به طور معنی داری ارتقا دهند. بررسی منابع نشان می دهد که ترکیب محتوای مهارت های زندگی با بازی های گروهی، نقش آفرینی، فعالیت های حرکتی و بازی های فکری، موجب کاهش رفتارهای تکانشی و افزایش توانایی مدیریت هیجانات و رفتار در موقعیت های مختلف می شود. در مجموع، شواهد موجود بیانگر آن است که آموزش بازی محور مهارت های زندگی می تواند رویکردی اثربخش، کاربردی و متناسب با نیازهای رشد دانش آموزان امروز باشد و زمینه ساز ارتقای سلامت روان و خودکنترلی در محیط مدرسه گردد.

Keywords:

مهارت های زندگی , بازی محوری , سرگرمی آموزشی , خودکنترلی , دانش آموزان