اثر اختلال نقص توجه با بیش فعالی (ADHD) بر عملکرد تحصیلی و رفتار کلاسی دانش آموزان و مداخلات آموزشی

Publish Year: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 83

This Paper With 12 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

NERA10_457

تاریخ نمایه سازی: 11 تیر 1405

Abstract:

اختلال نقص توجه با بیش فعالی (ADHD) به طور معمول با ترکیبی از بی توجهی، پرتحرکی و رفتارهای تکانشی همراه است که می تواند عملکرد تحصیلی و رفتار کلاسی دانش آموزان را به شکل قابل توجهی تحت تاثیر قرار دهد. دانش آموزانی که به ADHD مبتلا هستند اغلب در نگهداشت تمرکز بر تکالیف طولانی، پیگیری دستورالعمل های چندمرحله ای و انجام کارهای نویسشی و خواندنی دچار مشکل می شوند و نتیجه این وضعیت می تواند به افت نمرات، عقب افتادگی در پروژه های کلاسی و از دست رفتن زمان کافی برای تکمیل وظایف منجر شود. در کلاس، بی قراری فیزیکی یا ذهنی، جابه جایی پیوسته از صندلی، قطع گفتگو با هم کلاسی ها یا پاسخ های ناگهانی می تواند به کاهش کیفیت تدریس و به وجود آمدن بازخورد منفی از سوی همکلاسی ها و معلم بینجامد. این امر همچنین می تواند با مشکلات مدیریت زمان و سازمان دهی مواد آموزشی مانند دفترچه، کتاب ها و فایل های دیجیتال همراه گردد و به کاهش انگیزه و اعتماد به نفس منجر شود. از نظر اجتماعی و عاطفی، احتمال بروز احساس شکست، اضطراب تحصیلی یا تفاوت های اجتماعی بیشتر است و ممکن است منجر به کاهش مشارکت در فعالیت های گروهی یا تجربه ناکامی در مدرسه شود. برای بهبود عملکرد تحصیلی و رفتار کلاسی، مداخلات آموزشی باید چندجانبه و دقیق ارزیابی شده باشند. تنظیم محیط کلاس به گونه ای که محرک های مزاحم به حداقل برسند، پیروی از روال های روزانه روشن و قابل پیش بینی، و ارائه دستورالعمل های کوتاه و گام به گام از اصول اساسی هستند. استفاده از تقسیم تکالیف به وظایف کوچک، تعیین زمان های اختصاصی برای کار، و کاربرد ابزارهای سازمانی مانند چک لیست ها، تقویم ساده و یادداشت های تصویری می تواند به بهبود توانایی پیگیری وظایف کمک کند. بازخورد منظم، تشویق های مثبت، تثبیت رفتارهای مطلوب و استفاده از سیستم پاداش برای موفقیت های کوچک نیز اهمیت دارد. با وجود این، مداخلات رفتاری باید با حمایت والدین، تیم مدرسه و در صورت نیاز مشاور یا متخصص بهداشت روانی هماهنگ باشد تا در کنار درمان دارویی (در صورت تجویز پزشک) و با فراق از روش های تربیتی، به بهبود عملکرد تحصیلی و سازگاری اجتماعی منجر شود. ارزیابی مداوم پیشرفت و بازنگری منظم طرح آموزشی فردی از مولفه های کلیدی موفقیت چنین مداخلاتی است.

Authors

زهرا جباری

کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی دانشگاه آزاد واحد اهر