تحلیل اثرات مستقیم و غیرمستقیم توانمندسازی روان شناختی بر نوآوری آموزشی با میانجی گری رهبری آموزشی در میان معلمان دوره ابتدایی استان مازندران

هدف پژوهش حاضر تحلیل اثرات مستقیم و غیرمستقیم توانمندسازی روان شناختی بر نوآوری آموزشی با میانجی گری رهبری آموزشی در میان معلمان دوره ابتدایی استان مازندران است. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر ماهیت، توصیفی–همبستگی (مدل یابی معادلات ساختاری) است. جامعه آماری شامل کلیه معلمان دوره ابتدایی استان مازندران در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ بود. با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای، ۵۸۰ نفر از معلمان به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه توانمندسازی روان شناختی اسپریتزر (۱۹۹۵)، پرسشنامه نوآوری آموزشی اسکات و بروس (۱۹۹۴) و پرسشنامه رهبری آموزشی هالینگر (۲۰۱۱) بود. برای تحلیل داده ها از نرم افزارهای SPSS و AMOS و روش مدل یابی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشان داد که توانمندسازی روان شناختی اثر مستقیم و معناداری بر نوآوری آموزشی دارد (p<۰.۰۱). همچنین رهبری آموزشی نقش میانجی معناداری در رابطه بین توانمندسازی روان شناختی و نوآوری آموزشی ایفا می کند. بر اساس یافته ها، تقویت مولفه های توانمندسازی روان شناختی معلمان از طریق ایجاد بسترهای رهبری آموزشی می تواند منجر به افزایش نوآوری آموزشی در مدارس ابتدایی شود.

Keywords:

توانمندسازی روان شناختی , رهبری آموزشی , نوآوری آموزشی , معلمان ابتدایی , مازندران