تاثیر روش های تدریس فعال بر مشارکت دانش آموزان در کلاس

هدف این مقاله، تحلیل تاثیر روش های تدریس فعال بر مشارکت دانش آموزان در کلاس درس است. مشارکت به عنوان مفهومی چندبعدی، شامل ابعاد رفتاری (درگیری در فعالیت ها)، عاطفی (علاقه و احساس تعلق) و شناختی (سطح تفکر و پردازش اطلاعات) در نظر گرفته شده است. این مطالعه با روش مرور روایی-تحلیلی و با بررسی نظام مند مطالعات علمی انجام شده در بازه زمانی ۱۴۰۰ تا ۱۴۰۴ در ایران، به واکاوی این موضوع پرداخته است. یافته ها به طور قاطع نشان می دهند که به کارگیری روش هایی همچون یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری مشارکتی، کلاس معکوس و بحث گروهی، مشارکت رفتاری دانش آموزان را از طریق افزایش تعامل فیزیکی و کلامی ارتقا می دهد. در بعد عاطفی، این روش ها با ایجاد فضای امن روانی-اجتماعی و کاهش اضطراب، احساس تعلق و انگیزش درونی را تقویت می کنند. همچنین، با طراحی تکالیف چالش برانگیز و ارتقای مهارت های تفکر عالی، درگیری شناختی عمیق تری را رقم می زنند. نتایج این مقاله ضمن انطباق با اهداف اسناد بالادستی مانند سند تحول بنیادین آموزش وپرورش، لزوم بازاندیشی در شیوه های سنتی تدریس و حرکت به سمت الگوهای یادگیرنده محور را برای دستیابی به حیات طیبه یادگیری تاکید می کند. در پایان، پیشنهادهای کاربردی برای معلمان و سیاست گذاران آموزشی ارائه شده است.

Keywords:

روش تدریس فعال , مشارکت دانش آموزان , مشارکت رفتاری , مشارکت عاطفی , مشارکت شناختی , نظام آموزشی ایران