رابطه تاب آوری دیجیتال معلم با کیفیت تدریس ترکیبی

این مقاله مروری با هدف بررسی رابطه میان تاب آوری دیجیتال معلمان و کیفیت تدریس ترکیبی (آمیخته) آنان انجام شده است. در عصر حاضر که فناوری های نوین آموزشی به سرعت در حال نفوذ به نظام های آموزشی هستند، توانایی معلمان برای انطباق موثر با محیط های تدریس متغیر، به ویژه مدل های ترکیبی، اهمیتی حیاتی یافته است. تاب آوری دیجیتال به عنوان مجموعه ای از توانمندی های روان شناختی و مهارتی برای حفظ کارایی در مواجهه با چالش های محیط دیجیتال تعریف می شود. این پژوهش با استفاده از روش مرور نظام مند ادبیات علمی فارسی، به تحلیل پیشینه پژوهش ها در پایگاه های علمی داخلی پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که تاب آوری دیجیتال بالاتر با افزایش سازگاری، مهارت های طراحی آموزشی در بستر ترکیبی، مدیریت موثر کلاس و کاهش فرسودگی شغلی در معلمان مرتبط است که جملگی از عوامل اصلی ارتقای کیفیت تدریس ترکیبی محسوب می شوند. نتیجه گیری می شود که سرمایه گذاری بر توسعه تاب آوری دیجیتال معلمان باید به عنوان یک راهبرد کلیدی در برنامه های توسعه حرفه ای مورد توجه قرار گیرد تا از کارایی و اثربخشی مدل های ترکیبی اطمینان حاصل شود.

Keywords:

تاب آوری دیجیتال , معلم , تدریس ترکیبی , کیفیت آموزش , آمادگی دیجیتال