سیاست گذاری در آموزش و پرورش

سیاست گذاری در آموزش و پرورش فراتر از تدوین برنامه های درسی یا مدیریت بودجه است؛ این فرآیندی عمیقا فرهنگی و هویتی محسوب می شود که آینده جامعه در آن رقم می خورد. یک سیاست گذاری کارآمد باید میان سنت های بومی و اقتضائات جهان معاصر توازن برقرار کند. از یک سو، تقویت هویت ملی، ارزش های اخلاقی و زبان فارسی به عنوان میراث مشترک ضروری است و از سوی دیگر، پرورش مهارت های تفکر نقاد، خلاقیت و سواد دیجیتال برای زیستن در دنیای پیچیده امروز اجتناب ناپذیر است. سیاست های آموزشی اغلب از دو آسیب رنج می برند؛ یا چنان آرمانگرایانه و انتزاعی اند که در کلاس درس قابل اجرا نیستند، یا چنان محافظه کارانه اند که از تحولات جهان عقب می مانند. راه میانه، توجه هم زمان به شایستگی های علمی، تربیت شهروند مسئول و تامین نیازهای بازار کار است. تمرکززدایی، افزایش اختیارات مدیران مدارس و مشارکت موثر معلمان و اولیا در تصمیم سازی، سیاست های متمرکز و بخشنامه ای را به راه حل های بومی و میدانی نزدیک می کند. سیاست گذاری موفق همچنین به جای آزمون های حافظه محور، ارزشیابی کیفی و فرآیندمحور را مبنا قرار می دهد و شان و منزلت معلم را نه در شعار، بلکه در ساختار حقوقی و حرفه ای جست وجو می کند. در نهایت، تحول در آموزش بدون پیوند مداوم میان پژوهش، نهادهای سیاست گذار و میدان عمل ممکن نیست.

Keywords:

سیاست گذاری , آموزش , پرورش