مروری بر اثربخشی هنر آبرنگ بر یادگیری کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

هدف از این مقاله مروری، تحلیل نظام مند شواهد پژوهشی در مورد تاثیر هنر آبرنگ به عنوان یک مداخله هنری-درمانی بر مولفه های یادگیری کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) است. با استفاده از روش مرور نظام مند، پایگاه های داده علمی انگلیسی و فارسی در بازه زمانی ۲۰۲۰-۲۰۲۵ (میلادی) و ۱۴۰۰-۱۴۰۴ (شمسی) جستجو شد. ۱۸ مطالعه (۱۱ مقاله انگلیسی و ۷ مقاله فارسی) مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که مداخلات مبتنی بر آبرنگ عمدتا بر چهار حوزه شناختی-عاطفی تاثیرگذار است: ۱) بهبود تنظیم هیجانی و کاهش علائم اضطراب، ۲) افزایش توجه و تمرکز پایدار، ۳) تقویت مهارت های ارتباطی غیرکلامی و بیان خود، و ۴) تسهیل یکپارچگی حسی. علی رغم نتایج امیدوارکننده، ناهمگونی در روش شناسی، اندازه نمونه های کوچک و فقدان پیگیری های بلندمدت از محدودیت های اصلی این حوزه پژوهشی محسوب می شوند. این مقاله با تحلیل این شواهد، پیشنهاداتی کاربردی برای متخصصان علوم تربیتی و درمانگران و نیز جهت گیری های آتی برای پژوهشگران ارائه می دهد.

Keywords:

هنر درمانی , آبرنگ , اختلال طیف اوتیسم , یادگیری , مداخله هنری , کودکان