بررسی رابطه بین کیفیت روش های تدریس دروس عملی تربیت بدنی و انگیزش تحصیلی دانشجویان دانشگاه بجنورد

هدف پژوهش حاضر بررسی رابطه بین کیفیت روش های تدریس دروس عملی تربیت بدنی و انگیزش تحصیلی دانشجویان دانشگاه بجنورد بود. این پژوهش با رویکرد کمی و به روش توصیفی–همبستگی انجام شد. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان رشته تربیت بدنی دانشگاه بجنورد بود که بر اساس روش نمونه گیری تصادفی ساده، ۲۱۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از دو پرسشنامه استاندارد کیفیت روش های تدریس دروس عملی و انگیزش تحصیلی استفاده شد که روایی و پایایی آن ها تایید گردید. داده ها با بهره گیری از آمار توصیفی و آزمون های استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی در نرم افزار SPSS تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد بین کیفیت روش های تدریس دروس عملی تربیت بدنی و انگیزش تحصیلی دانشجویان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین کیفیت روش های تدریس با انگیزش درونی و بیرونی رابطه مثبت و با بی انگیزگی رابطه منفی معنادار داشت. نتایج تحلیل رگرسیون بیانگر آن بود که کیفیت روش های تدریس توانست بخش قابل توجهی از تغییرات انگیزش تحصیلی دانشجویان را تبیین کند و در میان مولفه های کیفیت تدریس، تعامل استاد و دانشجو و بازخورد آموزشی نقش برجسته تری داشتند. بر اساس این یافته ها می توان بیان کرد که ارتقای کیفیت تدریس دروس عملی تربیت بدنی نقش مهمی در تقویت انگیزش تحصیلی دانشجویان ایفا می کند و توجه به این عامل می تواند به بهبود فرایند یاددهی–یادگیری در آموزش عالی منجر شود.

Keywords:

کیفیت تدریس , دروس عملی , تربیت بدنی , انگیزش تحصیلی , دانشجویان