اثر تمرین هوازی مزمن بر سطح C۳aR۱ در بافت پانکراس رت های دیابتی

سابقه و هدف: دیابت نوع ۲، با التهاب مزمن و فعال سازی سیستم کمپلمان (اجزای کلیدی سیستم ایمنی ذاتی) همراه است که منجر به اختلال در عملکرد پانکراس می شود. اطلاعات در مورد تاثیر تمرین ورزشی بر بیان ژن و پروتئین گیرنده C۳aR۱ در بافت پانکراس محدود است. از این رو این مطالعه با هدف بررسی تاثیر ۱۲ هفته تمرین هوازی مزمن بر بیان ژن و پروتئین C۳aR۱ در بافت پانکراس موش های دیابتی نوع ۲ و ارتباط آن با شاخص های متابولیکی و بافت چربی قهوه ای انجام شده است. مواد و روش ها: در این مطالعه تجربی، ۳۶ سر موش نر نژاد ویستار پس از القای دیابت نوع ۲، با رژیم غذایی پرچرب به مدت دو هفته و تزریق استرپتوزوتوسین (۳۰ میلی گرم بر کیلوگرم وزن بدن) به چهار گروه کنترل، دیابت، تمرین و دیابت+تمرین تقسیم شدند. تمرین به مدت ۱۲ هفته بر روی تردمیل انجام شد. بیان ژن های c۳ar۱ پانکراس وucp۱ بافت چربی قهوه ای با روش Real-Time PCR و سطوح پروتئینی C۳aR۱ وUCP۱ با روش وسترن بلات و تغییرات مورفولوژیکی بافت چربی قهوه ای با روش های بافت شناسی و آنالیز مورفومتریک با نرم افزار ImageJ اندازه گیری شد. یافته ها: نتایج نشان داد که القای دیابت موجب افزایش بیان ژن و سطح پروتئین C۳aR۱ و تمرین هوازی موجب کاهش معنی دار آن در بافت پانکراس می شود که با کاهش معنی دار سطوح گلوکز خون همراه بوده است. علاوه بر این، در بافت چربی قهوه ای، تمرین موجب افزایش سطح پروتئین UCP۱ و افزایش تعداد میتوکندری ها شده است. استنتاج: تمرین هوازی با کاهش سطح گیرنده التهابی C۳aR۱ در پانکراس و بهبود بیوژنز میتوکندریایی در بافت چربی قهوه ای، می تواند به عنوان یک راهکار غیر دارویی موثر برای کنترل التهاب و بهبود متابولیسم در دیابت نوع ۲، مورد استفاده قرار گیرد.

Keywords:

C۳aR۱ , Aerobic exercise , Pancreas , Metabolism , Diabetes , C۳aR۱ , پانکراس , تمرین هوازی , دیابت , متابولیسم