امکان سنجی فقهی تکلیف ربات های انسان نما نسبت به اتیان اوامر توصلی

امروزه استفاده از ربات های انسان نما در جهت تسهیل و سرعت بخشی به امور زندگی انسان، امری ضروری تلقی می شود. دقت و توانمندی این ربات ها در انجام امور مختلف به حدی است که گویی یک انسان بدان اقدام کرده است؛ بنابراین یکی از مسائل جدید در محافل علمی فقیهان، صحت یا عدم صحت مبادرت این‎گونه از ربات ها به اتیان اوامر توصلی شارع مقدس است. به همین جهت، سوال اصلی این پژوهش آن است که اقتضای ادله شرعی در خصوص تکلیف ربات های انسان نما بر اتیان اوامر توصلی چیست؟ این پژوهش پس از بررسی مسئله به روش توصیفی تحلیلی، بدین نتیجه دست یافته است که با تمسک به ادله ای همچون تعلق تکالیف به اراده و شمول خطاب شارع به غایبان، می توان جواز تکلیف ربات های انسان نما به اتیان اوامر توصلی را استنباط نمود. بااین‎حال، حتی در فرض عدم پذیرش این موضوع بر مبنای ادله اجتهادی، می توان از منظر ادله فقاهتی و به طور مشخص، اصل برائت، به جواز تکلیف شرعی و در نتیجه، مبادرت ربات ها به اتیان اوامر توصلی حکم داد.

Keywords:

ربات هوشمند , مخاطب حکم , تکلیف ربات , اوامر توصلی , اوامر تعبدی