استقلال دانشگاه، توسعه علمی کشور و اغتنام فرصتها
Publish place: 1st Symposium of National Resources Loss Prevention
Publish Year: 1383
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 1,567
This Paper With 5 Page And PDF Format Ready To Download
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
SNRLP01_038
تاریخ نمایه سازی: 19 اسفند 1385
Abstract:
پیشرفت سریع علوم و فناوری پایه اصلی تحولات در عرصههای گوناگون اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی در جهان امروز است. علم و نوآوری مبتنی بر دانش عمدتاً جایگزین منابع فیزیکی در ایجاد فناوریهای نوین خواهد بود مشروط بر آنکه توسعه سرمایه انسانی و سازماندهی و بهرهگیری از آن در اولویت قرار گیرد. مهم ترین مانع سرمایهگذاری بر روی منابع فکری و انسانی در جهان سوم و اغتنام فرصتهای محدود برای توسعه یا «مدیریت زمان»، ساختار سنتی نظامهای اجتماعی، سیاسی و اقتصادی آنهاست. در این ساختارها مسئولان و برنامهریزان فاقد بینش و توان لازم برای جذب و پرورش استعدادهای انسانی و بهرهگیری از سرمایههای خدادادی و تامین منافع ملّی هستند. بنابراین در دوران گذار توسعه در ایران، مهم ترین چالش پیش روی اصلاحات، ایجاد تحول و دگرگونی در ساختارهای علمی، سیاسی، اجتماعی و اقتصادی است. پیش نیاز و مقدمه ضروری این تحول ساختاری هم، ایجاد تحول در بینش و نگرش مسئولان، سیاستگذاران و برنامهریزان است. نگرشی که «انسان» را عامل اصلی و نیز هدف توسعه و آموزش نیروی انسانی را زیر بنا و شالوده آینده بداند.
این مقاله به اهمّ مشکلات ساختاری نظام آموزش عالی ایران از جمله گسستگی میان مراکز علمی و اجرائی، فقدان تعامل دانشگاه و جامعه و دولت، عدم تناسب بین آموزش و بازار کار و به کار نگرفتن نتیجه تحقیقات و مدیریت متمرکز دولتی برای اداره دانشگاهها میپردازد که نوعی هم شکلی، انجماد سازمانی، دیوانسالاری، اتلاف فرصتها و منابع و عدم بهرهوری را در پی داشته است. سپس اصلاحات ساختاری آموزش عالی بر پایه تمرکززدائی و تحقق آزادی علمی و استقلال سازمانی دانشگاه را با ارائه شاخصها وسیاستهای مربوط مورد بحث قرار میدهد و بر نقش تعیین کننده دانشگاه در توسعه علمی کشور تاکید مینماید.
Authors
مصطفی معین
مرکز تحقیقات ایمونولوژی، آسم و آلرژی - دانشگاه علوم پزشکی تهران