بررسی رابطه بین شاخص های اجتماعی فضاهای عمومی و سرزندگی شهری در بافت فرسوده منطقه دو شهر ساری

شهرنشینی محصول توسعه صنعتی است که گستردگی روزافزون آن زندگی در شهرهای پرجمعیت را برای شهروندان با تنگناهای بسیاری روبه رو کرده است. وجود فضاهای عمومی سرزنده یکی از علائم وجود سلامت اجتماعی و کالبدی در شهرها است. پارک ها به عنوان بخشی از فضاهای عمومی علی رغم نقش مهمی که در گسترش قلمرو عمومی جامعه دارند، در بهبود منظر و سیمای شهری و ارتقای کیفی فضاهای شهری نقش بسزایی دارند و علاوه بر این جنبه های زیست محیطی، جنبه های اجتماعی فرهنگی و... آن بر جامعه غیرقابل انکار است. شهر ساری به عنوان مرکز استان مازندران دارای برخی مشکلات در حوزه های مختلف سرزندگی شهری است و با توجه به اهمیت این شهر، بررسی این موضوع بیش از پیش اهمیت دارد. این پژوهش با هدف بررسی رابطه بین شاخص های اجتماعی فضاهای عمومی و سرزندگی شهری در بافت فرسوده منطقه دو شهر ساری انجام شد. پس از بررسی سوابق موضوع در بخش مبانی نظری، با استخراج شاخص های موثر به آزمون فرضیه محدوده مورد نظر پرداخته شد. به همین منظور تعداد ۳۸۰ پرسشنامه در بین ساکنین بافت فرسوده منطقه ۲ شهر ساری توزیع شد. تجزیه و تحلیل داده ها با کمک نرم افزارهای SPSS و ARC GIS و با استفاده از روش های آماری ضرایب همبستگی پیرسون، رگرسیون چندمتغیره و جدول تحلیلی سوآت صورت گرفت. نتایج حاصل از بررسی ها نشان داد بین شاخص های اجتماعی با سرزندگی شهری ضریب عددی ۰.۷۰۹ وجود دارد که نشان دهنده رابطه مثبت و قوی است. این نکته نیز شایان ذکر است که توزیع پارک های منطقه ۲ شهر ساری بخصوص در سطح محله ای از توزیع متناسبی برخوردار نمی باشند.

Keywords:

شاخصهای اجتماعی , فضاهای عمومی , سرزندگی شهری , بافت فرسوده , شهر ساری