تحلیل سیستم های حفاظت فردی در صنایع نفت و گاز (نمونه موردی: سکوهای دریایی پارس جنوبی با رویکرد مدیریت ریسک و استانداردهای بین المللی)

تجهیزات حفاظت فردی (PE) در صنایع نفت و گاز دریایی به عنوان آخرین خط دفاعی در برابر طیف گسترده ای از خطرات عملیاتی و محیطی ایفای نقش می کنند. میدان گازی پارس جنوبی به دلیل موقعیت راهبردی، تراکم بالای تاسیسات و حضور هزاران پرسنل شاغل از حساسیت ویژه ای برخوردار است. با این حال شرایط اقلیمی منحصر به فرد این منطقه شامل دمای بالای ۵۰ درجه سانتی گراد، رطوبت نسبی بیش از ۹۰ درصد، تابش شدید فرابنفش و خوردگی ناشی از نمک دریا به همراه خطرات عملیاتی کلاسیک نظیر آتش سوزی، فلش، سقوط از ارتفاع و انتشار گازهای سمی چالش های بی سابقه ای را برای طراحی، انتخاب، نگهداری و استفاده موثر از تجهیزات حفاظت فردی ایجاد کرده است. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی به بررسی وضعیت سیستم های حفاظت فردی در سکوهای دریایی پارس جنوبی پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که وضعیت موجود این تجهیزات به طور کلی در محدوده «نامطلوب» تا «بحرانی» قرار دارد. تحلیل شکاف میان وضعیت موجود و الزامات استانداردهای بین المللی سه سطح اصلی شکاف را آشکار می سازد: نخست شکاف فنی استانداردی ناشی از عدم تناسب استانداردهای تدوین شده برای اقلیم های معتدل با شرایط فرسایشی و خورنده پارس جنوبی؛ دوم شکاف مدیریتی فرآیندی شامل نبود سیستم یکپارچه بازرسی دوره ای، نگهداری و تعویض به موقع تجهیزات و سوم شکاف فرهنگی رفتاری شامل ضعف در آموزش های عملی، عدم تبعیت از دستورالعمل ها در شرایط دشوار اقلیمی و نبود نظارت موثر. نتیجه گیری آنکه بهبود وضعیت حفاظت فردی در پارس جنوبی نیازمند یک مداخله چندلایه و بومی سازی شده است. بازنگری در ارزیابی ریسک با تاکید بر شرایط اقلیمی، تامین تجهیزات با کیفیت و متناسب با منطقه، پیاده سازی سیستم منظم بازرسی و تعویض با دوره های کوتاه تر و در نهایت ارتقاء فرهنگ ایمنی و آموزش عملی پرسنل.

Keywords:

تجهیزات حفاظت فردی , سکوهای دریایی پارس جنوبی , تحلیل شکاف , بومی سازی استانداردهای بین المللی , نفت و گاز , مدیریت ایمنی