پیش بینی رضایت زناشویی بر اساس تاب آوری با میانجی گری خود دلسوزی و بخشودگی بین فردی در زوجین متقاضی طلاق

هدف پژوهش حاضر پیش بینی رضایت زناشویی بر اساس تاب آوری با میانجیگری خوددلسوزی و بخشودگی بین فردی در زوجین متقاضی طلاق بود. روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و مدل سازی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه زوجین متقاضی طلاق مراجعه کننده به مراکز مشاوره و دادگاه های خانواده شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود که از میان آنها نمونه ای به حجم ۲۰۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه رضایت زناشویی انریچ (ENRICH)، مقیاس تاب آوری کانر و دیویدسون (CD-RISC)، مقیاس خود دلسوزی نف (SCS) و پرسشنامه بخشودگی بین فردی (۲۵-IFI) بود. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل مسیر در محیط نرم افزارهای SPSS و AMOS انجام شد. نتایج نشان داد که تاب آوری اثر مستقیم و معناداری بر رضایت زناشویی، خوددلسوزی و بخشودگی بین فردی دارد (۰۱/۰>P). همچنین نتایج آزمون بوت استرپ نشان داد که خوددلسوزی و بخشودگی بین فردی نقش میانجی معناداری در رابطه بین تاب آوری و رضایت زناشویی ایفا می کنند. مدل مفهومی پژوهش از برازش مطلوبی با داده های تجربی برخوردار بود. بر اساس یافته های پژوهش، تاب آوری نه تنها به طور مستقیم بلکه از طریق ارتقای سطح خوددلسوزی و تسهیل فرایند بخشودگی منجر به افزایش رضایت زناشویی در زوجین در آستانه طلاق می شود. بنابراین پیشنهاد می گردد مشاوران خانواده در مداخلات خود بر تقویت این مولفه های روان شناختی جهت کاهش نرخ طلاق و بهبود کیفیت زندگی زناشویی تمرکز کنند.

Keywords:

رضایت زناشویی , تاب آوری , خود دلسوزی , بخشودگی بین فردی , زوجین متقاضی طلاق