پیش بینی افکار خودکشی براساس انعطاف پذیری روانشناختی در معتادان مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد

هدف پژوهش حاضر پیش بینی افکار خودکشی براساس انعطاف پذیری روان شناختی در معتادان مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی است. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی معتادان مراجعه کننده به مراکز ترک اعتیاد استان مازندران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۱۵۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه افکار خودکشی بک (۱۹۶۱) و پرسشنامه انعطاف پذیری روان شناختی (دنیس و وندروال، ۲۰۱۰) بود. داده ها با استفاده از آزمون های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد بین انعطاف پذیری روان شناختی و افکار خودکشی رابطه منفی و معناداری وجود دارد. همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد که انعطاف پذیری روان شناختی توانست ۲۹ درصد از واریانس افکار خودکشی را پیش بینی کند. یافته های پژوهش حاکی از آن است که انعطاف پذیری روان شناختی به عنوان یک عامل محافظتی مهم، نقش موثری در کاهش افکار خودکشی در افراد مبتلا به اختلال مصرف مواد ایفا می کند. بر این اساس، پیشنهاد می شود مداخلات درمانی مبتنی بر افزایش انعطاف پذیری روان شناختی، به ویژه رویکردهای مبتنی بر پذیرش و تعهد، در برنامه های درمان و بازتوانی اعتیاد مورد توجه قرار گیرند.

Keywords:

افکار خودکشی , انعطاف پذیری روان شناختی , اعتیاد , مراکز ترک اعتیاد , سلامت روان