اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر خودتنظیمی هیجانی در بیماران مبتلا به میگرن

هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) بر خودتنظیمی هیجانی در بیماران مبتلا به میگرن بود. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل تمامی بیماران مبتلا به میگرن شهر مازندران در سال ۱۴۰۴ بود که از میان آن ها ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی ساده در دو گروه آزمایش و کنترل (هرکدام ۱۵ نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش در هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای درمان گروهی مبتنی بر پذیرش و تعهد شرکت کرد و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرد. ابزار گردآوری داده ها پرسشنامه خودتنظیمی هیجانی بوفارد و همکاران (۱۹۹۵) بود. داده ها با استفاده از آزمون کوواریانس (ANCOVA) تحلیل شدند. نتایج نشان داد پس از کنترل نمرات پیش آزمون، بین دو گروه از نظر نمرات پس آزمون خودتنظیمی هیجانی تفاوت معناداری وجود دارد؛ به گونه ای که شرکت کنندگان گروه آزمایش پس از اجرای ACT نمرات بالاتری در خودتنظیمی هیجانی کسب کردند. یافته ها بیانگر آن است که درمان پذیرش و تعهد با افزایش انعطاف پذیری روان شناختی و کاهش اجتناب تجربه ای، می تواند توانایی بیماران مبتلا به میگرن را در شناسایی و کنترل هیجان ها بهبود بخشد. بر این اساس، به کارگیری ACT به عنوان رویکردی موثر و فرایندمحور در کنار درمان های دارویی، می تواند به ارتقای سلامت روان، بهزیستی هیجانی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به میگرن کمک کند.

Keywords:

درمان پذیرش و تعهد , خودتنظیمی هیجانی , میگرن , انعطاف پذیری روان شناختی , سلامت روان