حکمرانی محلی در سیره علوی با تکیه بر مضامین نهج البلاغه

حکمرانی محلی به عنوان یکی از محورهای کلیدی مدیریت و توسعه پایدار در جوامع امروز مطرح است. آموزه های تاریخی و دینی می تواند الگوهای کاربردی و اخلاق محور برای آن ارائه دهد. پژوهش حاضر با هدف بررسی حکمرانی محلی در سیره علوی و استخراج اصول، شاخص ها و چارچوب های مدیریتی از مضامین نهج البلاغه انجام شده است. روش پژوهش از نوع مروری و ترویجی بوده و با استفاده از تحلیل محتوا متون دینی تفسیری و علمی، مفاهیم کلیدی مرتبط با حکمرانی محلی شناسایی و تبیین شده است. نتایج تحلیل نشان می دهد که سیره امام علی(ع) شامل مجموعه ای جامع از اصول حکمرانی محلی است که عدالت اجتماعی، شایسته سالاری، پاسخگویی مدیران، شفافیت، مشارکت مردم، ساده زیستی مدیران، مبارزه با فساد و تمرکززدایی از شاخص های اصلی آن به شمار می روند. همچنین آموزه های نهج البلاغه الگویی عملیاتی برای مدیریت محلی عدالت محور، پاسخگو و اخلاق مدار ارائه می کند و قابلیت بومی سازی و استفاده در سیاست گذاری ها و آموزش مدیران محلی را دارد. این مطالعه نشان می دهد که بهره گیری از اصول حکمرانی علوی می تواند به تقویت مشارکت مردم، بهبود اعتماد اجتماعی، توسعه پایدار و کارآمدی مدیریت محلی کمک کند و چارچوبی جامع، بومی و اسلامی برای اداره امور محلی فراهم آورد. بر اساس نتایج، پیشنهاد می شود که آموزش مدیران محلی، طراحی سازوکارهای تصمیم گیری مشارکتی، توسعه نظام های پاسخگویی و شفافیت، و تطبیق آموزه های دینی با استانداردهای مدیریت مدرن به عنوان راهکارهای عملیاتی برای بهبود حکمرانی محلی مورد توجه قرار گیرد.

Keywords:

حکمرانی محلی , سیره علوی , نهج البلاغه , شفافیت , شایسته سالاری