بررسی تاثیر ماساژدرمانی بر شدت سندرم پای بی قرار در بیماران تحت همودیالیز: یک مرور نظام مند

مقدمه: نارسایی مزمن کلیه از شایع ترین بیماری های مزمن است که با کاهش پیشرونده عملکرد کلیه همراه است. همودیالیز رایج ترین شیوه درمانی آن است که با عوارضی مانند سندرم پای بی قرار همراه است. این مرور نظام مند با هدف بررسی تاثیر ماساژدرمانی بر شدت سندرم پای بی قرار در بیماران تحت همودیالیز صورت گرفت. مواد و روش ها: جستجوی گسترده با کلیدواژه های مرتبط با "ماساژ"، "سندرم پای بی قرار"، "همودیالیز"، در پایگاه های بین المللی Web of Science, PubMed/Medline, Scopus، موتور جستجوگر Google Scholar و پایگاه های ملی Irandoc, SID, Magiran صورت گرفت. در جستجوی اولیه ۴۶ مطالعه به دست آمد. معیارهای ورود، انتشار به زبان فارسی و انگلیسی بودند. مطالعات مروری، نامه به سردبیر و مقالات ارائه شده در همایش ها/سمینارها حذف شدند. محدودیت زمانی اعمال نشد. پس از حذف موارد تکراری و نقد با ابزارهای مربوطه، نهایتا ده مطالعه تجزیه و تحلیل شد. ملاحظات اخلاقی: عدم سوگیری در مراحل انتخاب، استخراج و تحلیل و طبقه بندی شواهد رعایت شد و چکیده طبق PRISMA گزارش شد. نتایج: انواع مختلف ماساژ شامل ماساژ افلورژ، ماساژ آروماتراپی و ماساژ سوئدی در کاهش شدت سندرم پای بی قرار در بیماران تحت همودیالیز اثربخش است. ماساژ افلورژ با روغن های گلیسرین و ماساژ آروماتراپی با اسطوخودوس و پرتقال سبب کاهش شدت سندرم پای بی قرار و بهبود کیفیت خواب در این بیماران شده است. مقایسه ی ماساژ سوئدی با رفلکسولوژی نشان داد که اثربخشی رفلکسولوژی در کاهش شدت سندرم پای بی قرار بیشتر است؛ با این حال در مقایسه ی ماساژ آروماتراپی با اسطوخودوس و رفلکسولوژی، رفلکسولوژی اثربخشی چندانی نداشته است. در مقایسه ی ماساژ با تمرینات کششی و تکنیک های ارتعاشی نیز، تمرینات کششی و لرزش اثربخشی بیشتری در کاهش شدت سندرم پای