بررسی فاکتورهای مؤثر در مکانیابی ایستگاه های امداد و نجات جاده ای کشور

در عرصه بین المللی، وقوع بلایای مختلف و گستردگی خسارات مالی و جانی ناشی از آنها، باعث شده که با نگاه آینده نگری بیشتری به مسئله توجه شود. در سطح پیشگیری و آمادگی، علاوه بر بحث امکان سنجی و فعالیت های آموزشی، طراحی، توسعه، ایجاد و تجهیز شبکه پایگاه های امداد و نجات کشور و تهیه برنامه های عملیات امداد تحت عنوان فعالیت های فیزیکی مورد بررسی قرار می گیرند. پهنه بندی مناطق اعم از مراکز شهری و روستایی و نواحی پیرامون آنها بخشی از برنامه های پیشگیری از خرابی ها و آسیب پذیری ناشی از رویداد زمین لرزه است و بدین منظور عوامل متعددی مدنظر قرار می گیرند و در ارزیابی آسیب پذیری نواحی مؤثر هستند. با تعیین آسیب پذیری عناصر مختلف در خطر در مقیاس یک منطقه می توان ارزیابی از احتمال ریسک در آن منطقه کرد. یکی از وجوه مهم در تصمیم گیری های مرتبط با مدیریت بحران در محیط های شهری، مکان و نحوة تأثیر و توزیع آسیب پذیری در مقابل وقوع بحران می باشد. با توجه به فراوانی وقوع زلزله، برنامه ریزی در زمینه مدیریت بحران امری اجتناب ناپذیر می باشد. تعیین درجة آسیب پذیری ذاتاً یک مسئلة چندمعیاره است که هر یک از معیارهای تأثیرگذار می توانند الزاماً نقش یکسانی روی نتیجة برآورد نداشته باشند. قبل از پرداختن به مدیریت برای بحران و شرح چگونگی ارزیابی ریسک، در این تحقیق ابتدا تعاریفی از بحران، فازهای مدیریت بحران و نقاط ضعف و قوت مدیریت بحران کشور ارائه گردیده است. از آنجاییکه ایستگاههای امداد و نجات باید در مناطقی ویژه قرار داشته باشند، در این تحقیق بر آنیم تا پارامترهای لازم درتعیین مکان مناسب ایستگاه امداد و نجات جاده ای را بررسی نموده. نتایج این تحقیق می تواند بستری برای انجام مطالعات علمی گسترده تر در زمینه آسیب پذیری جاده و مکانیابی ایستگاههای امداد و نجات جاده ای با در نظر گرفتن تصادفات جاده ای و سایر بلایای طبیعی باشد. بازة زمانی لحاظ شده برای پرداختن به این فرضیه، پیش از وقوع زمین لرزه است که امکان برنامه ریزی و سیاست گذاری در زمینة مدیریت بحران کشور فراهم می نماید.

Keywords:

مدیریت بحران , آسیب پذیری لرزه ای , پهنه بندی آسیب پذیری , ایستگاه های امداد و نجات جاده ای , سیستم های اطلاعات مکانی