مهار فرسایش بادی با گسترش سیلاب در مناطق بیابانی

کاهش نیروی فرساینده (باد) و افزایش مقاومت خاک به شیوه هایی چون احداث بادشکن، ایجاد چسبندگی بین ذرات خاک، نگهداری رطوبت و حفظ پوشش گیاهی از جمله روشهای مهار فرسایش بادی در مناطق خشک و نیمه خشک می باشند. احداث شبکه های گسترش سیلاب در این گونه مناطق علاوه بر آثار مفیدی چون تغذیه آبخوان، تولید علوفه، توسعه اراضی، کاهش سیل و ... با ایجاد تغییر در وضعیت آب، خاک و گیاه مهار فرسایش بادی را نیز سبب میشود. برخی ویژگی های خاک، بقایا و پوشش زنده گیاهی و ردصد خاک لخت شبکه گسترش سیلاب بیشه زرد 1 در دشت گربایگان (فسا – استان فارس) نسبت به شاهد مقایسه گردید. وضعیت رویش درختان دست کاشت نیز به عنوان یکی دیگر از معیارهای مهار فرسایش در این شبکه بررسی شد. دستاوردهای مقدماتی حاکی از آن است که تغییر بافت خاک از سبک به متوسط، فزونی مواد آلی، افزایش درصد پوشش زنده و بقایای گیاهی، کاهش درصد خاک لخت و موفقیت نسبتا خوب رویش درختان (به عنوان بادشکن) تاثیر بسزایی در کاهش نیروی فرسانده و افزایش مقاومت خاک در این ناحیه داشته است. کاهش حمل ذرات ماسه و احیاء پوشش گیاهی در این بیابان بیانگر آن است که می توان در این گونه مناطق برای مهار فرسایش بادی با گزینش مناسب محل اجرا از شیوه گسترش سیلاب بهره گرفت.