ایران در زمره کشور های خشک و نیمه خشک جهان قرار گرفته و بخش عمده ای از بارش های کشور در کرانه های شمالی و غربی در امتداد رشته های کوهستانی البرز و زاگرس به وقوع می پیوندد. بخش های جنوبی و مرکزی حتی از میانگین های سطح پایین کشور نیز بهره چندانینمی برند و بنابراین خشکی و کم آبی پدیده غالب نظام اکولوژیک کشور محسوب شده که اثرات خود را در تمامی ساختار های محیط طبیعی و در نتیجه پی ساخت های اقتصادی- اجتماعی بخوبی نشان می دهد. با وجود چنین محدودیتی بهره برداری های بی رویه از منابع آب، سیستم های نابسامان و ناکارآمد آبیاری سنتی، ساختار فرهنگی جامعه و نگرش نادرست نسبت به منابع آب، و در نهایت هدر رفت منابع آب، کشوری را که تنها کمتر از یک سوم میانگین بارشی جهان را دریافت می کند با مشکلات جدی در ارتباط با منابع
آب سطحی و زیر زمینی رو برو ساخته است. کاهش بارندگی، حفر تعداد زیاد چاه های عمیق در سال هی اخیر و برداشت بیش از حد مجاز از منابع
آب زیرزمینی در دشت ها کمبود
آب به مشکل مهمی تبدیل کرده است. این مساله در کنار وقوع خشکسالی های شدید و طولانی مدت شرایطی را برای کشور، خصوصا برای مناطق خشک و فراخشک پدید آورده است که آن را با چالش های جدی در زمینه کمیت و کیفیت
آب مواجه کرده است. به دلیل عدم دسترسی به آبهای سطحی در همه جای کشور نگاه ویژه ای به آبهای زیرزمینی داشته اند که تا هم اکنون هم ادامه دارد و به همین خاطر افت بسیار شدیدی در سفره های آبرفتی ایجاد گردیده است. این مسئله باعث گردیده منابع
آب موجود در سازند های سخت نیز مورد توجه جدی برای مصرف شرب قرار گیرد. منابع
آب شیرین در رسوبات آبرفتی در حال حاضر برای تامین نیازهای فزاینده کافی نیست. بنابراین منابع
آب کارستی در بسیاری از کشورهای جهان در سالهای اخیر اهمیت ویژه ای یافته است.در مناطقی که رسوبات آبرفتی در تماس با سازندهای کارستی هستند با توجه به شرایط هیدرولیکی زمین شناسی، تکتونیک و اقلیمی می توان به بهترین نحو از منابع
آب این دو استفاده کرد.