اسکله های بلوکی به عنوان یکی از متداولترین اسکله های وزنی، متشکل از بلوکهای بتنی پیش ساخته مستقر بر یک لایه نازک بسترسازی می باشند که با استفاده از وزن زیاد خود در برابر فشار محرک خاک و سربارهای جانبی و ثقلی مقاومت م ینمایند. این نوع اسکله ها در صورت احداث بر روی بستر سخت، سازه ای با طول عمر بالا میباشند که به نگهداری چندانی نیاز نخواهند داشت. روشهای مختلفی جهت چیدن بلوکهای بتنی بر روی یکدیگر وجود دارد. در مناطق لرزه خیز به منظور کاهش فشار خاک به دیوار در هنگام وقوع زلزله، بلوک ها به نحوی بر روی چیده می شوند که در نهایت مقطعی گوژپشت مانند تشکیل می گردد. در این روش بلوکها به صورتی بر روی بلوک تحتانی قرار داده می شوند که با خط قائم زاویه منفی ایجاد نمایند. در این شرایط فشار خاک به هنگام زلزله کاهش می یابد. علاوه بر این، فشار وارده بر خاک در تراز پی به دلیل افزایش لنگر مقاوم، به نسبت چینش پلکانی به صورت یکنواخت تری وارد می آید. جهت طراحی هندسی مقطع گوژپشتی، دو پارامتر « زاویه گوژ » و «« نسبت ارتفاع گوژ به ارتفاع کل دیوار» ، از اهمیت به سزایی برخوردار میباشند. انتخاب مقادیر مناسب برای این دو متغیر میتواند منجر به کاهش هرچه بیشتر فشار جانبی دینامیکی خاک پشت دیوار و در نتیجه کاهش میزان بتن مصرفی گردد. به منظور دستیابی به مقادیر مناسب این دو متغیر، با تحلیل دینامیکی رفتار لرزهای چندین دیوار مختلف با استفاده از نرم افزار FLAC 2D و مطالعه اثر پارامترهای مذکور به طور جداگانه، ابتدا «« نسبت ارتفاع گوژ به ارتفاع کل دیوار» ، مناسب به دست آورده شده و سپس با توجه به آن ، «زاویه گوژ» مناسب نیز پیشنهاد گردیده است. در شکل ( 1) متغیرهای مطالعه شده در این تحقیق نشان داده شده است.