قرن بیست و یک: الزام تلفیق توسعه پایدار در چرخه حیات معدنکاری

صنعت معدنکاری به علت اثرات مثبت و منفی قابل توجه بر محیط زیست، اجتماع و اقتصاد، رابطه تنگاتنگی با توسعه پایدار پیدا کرده است. از یک سو، محدودیت منابع معدنی، احتمال تمام شدن آنها و نگرانی هایی که از بابت کمبود آنها برای نسل های آینده وجود دارد و از سوی دیگر، مشکلات اجتماعی، اقتصادی و زیست محیطی که به دلیل معدنکاری و بدون توجه به محیط زیست و جوامع اطراف صورت می گیرد سبب شده تا توسعه پایدار به عنوان یک نیاز برای حفاظت از سرمایه های طبیعی، انسانی و اجتماعی وارد این صنعت گردد. سه اصل پایداری زیست محیطی، اجتماعی و اقتصادی باید در مراحل مختلف چرخه معدنکاری به طور همزمان، نه به شیوه ای پی در پی اعمال شوند تا به صنعت معدن در حداکثر رساندن فرصت ها برای توسعه اقتصادی، زیست محیطی و اجتماعی کمک کنند. از طریق تعامل این اصول با فعالیت های انجام شده در مراحل مختلف چرخه معدنکاری، چارچوبی مناسب برای توسعه پایدار ایجاد خواهد شد که پیاده سازی آن، پروژه معدنی را از لحاظ اقتصادی سودده، از نظر زیست محیطی پاک و از نظر اجتماعی پاسخگو می کند. این تحقیق، پس از بیان تعریف توسعه پایدار، تاریخچه، مدل ها و تشریح مفهوم معدنکاری پایدار، به ضرورت تلفیق ملاحظات توسعه پایدار در چرخه حیات معدنکاری و مروری بر مطالعات صورت گرفته در این زمینه پرداخته است.

Keywords:

توسعه پایدار , صنعت معدنکاری , محیط زیست , اجتماع , اقتصاد