در عصر پررقابت، در حال تحول و سریع امروزی،
منابع انسانی در سازمان ها جایگاه ویژه ای دارند، و در این میان
آموزش این گروه از اهمیت بسزایی برخوردار است؛ که می توان این
آموزش را به انحای مختلف عملیاتی کرد. شیوه ی معمول
آموزش و تربیت نیروی انسانی که به صورت حضور در کلاس های دانشگاهی و به ارایه مدرک و گواهی منتهی می شود. و شیوه های دیگر که عمدتا به برگزاری دوره های ضمن خدمت (آموزشهای کارگاهی و شرکت در دوره های آموزشی) ، تاسیس، طراحی و راه اندازی دانشگاه بوسیله شرکت و نهاد مربوطه اشاره دارد؛ دانشگاه های که هم به منزله ی چتر راهبردی سازمان برای توسعه و
آموزش کارکنان، مشتریان و تامین کنندگان سازمان به منظور تحقق راهبردهای کسب و کار نگریسته می شوند؛ و گاهی هم به نقش حساس آنها در مدیریت دانش و راهبری و پشیبانی از سیستم یادگیری سازمان تاکید می شود. شکلی از
آموزش نیروی انسانی که متناسب با جامعه اطلاعاتی کنونی، توانایی حرکت همزمان و حتی جلوتر از رشد کسب و کارها و تکنولوژی های جدید، ظرفیت پذیرش و حل مسایل جدید حوزه ی مدیریت و رهبری سازمان و از نظر ارزش و اعتبار بین المللی به تایید رسیده می باشد. در اینجا سعی شده تا با مطالعه کتابخانه ای و مرور مقالات نوشته شده در این زمینه، ضمن شناخت اجمالی این دانشگاه ها به این موضوع پرداخته بشود؛ که ضرورت و برتری این شکل از
آموزش نیروی کار شرکت ها، نهادها و سازمان ها بر سایر اشکال
آموزش چیست و چالش ها و تنگناه های موجود کدامند.