بررسی روش شورورزی به عنوان رویکردی مناسب دراراضی شور جهت استفاده بهینه از منابع آبی نامتعارف

کشور ایران به لحاظ قرارگیری در کمربند خشک کره زمین با مشکل کم آبی مواجه است، بنابراین استفاده از آب های نامتعارف با توجه به محدودیت منابع آبی کشور یکی از راه های توسعه بخش کشاورزی و صنعتی محسوب می گردد. شورورزی روش مدیریتی استفاده از آب های نامتعارف و یک فنآوری با رویکرد زیست محیطی و به منظور بهره برداری اقتصادی و پایدار از منابع خاک و آب شور جهت تولید گیاه، علوفه، ماهی و میگو، برق، نمک و سوخت زیستی، مواد معدنی برای خوراک پتروشیمی ها، صنایع دامپروری، دارویی و بهداشتی است. شورورزی با بهره برداری پایدار از منابع آب و خاک بسیار شور، در حقیقت مکملی برای کشاورزی رایج در عرصههای شور و اهداف توسعه پایدار بخش کشاورزی است، در همین راستا پیشنهاد می گردد روش شورورزی با هدف بهره برداری از منابع پایه نامتعارف و تنوع زیستی بومی به منظور تولید پایدار و اقتصادی محصولات قابل استفاده، کنترل فرسایش، احیای اراضی و بهبود کیفیت محیط زیست و ... با شناسایی گونه های گیاهی مقاوم به شوری با تاکید بر شناخت فلور گیاهی و مشخصات شیمیایی آب و خاک مناطق مختلف ایران به عنوان رویکردی مناسب جهت استفاده پایدار از منابع تجدیدپذیر و فراوان آب های شور و احیای عرصه های طبیعی مورد بهره برداری قرار گیرد