ایران یکی از غنی ترین کشورها در زمینه سازههای تاریخی همچون مساجد، کاروانسراها، مصلی ها و مناره ها، بناهای یاد بود است که از المان های متنوع و زیبایی مانند گنبدها، قوس ها، طاق ها و میله های خشت و گلی ساخته شده است. حفظ و نگهداری چنین سازه هایی از ضروریات حفظ فرهنگ و ارزش های یک ملت میباشد. عدم شناخت رفتار سازهای این آثار ارزشمند، می تواند منجر به تخریب جزیی یا کلی آنها گردد. نوع
مصالح بکار رفته در این بناها توجه و مراقبت ویژه ای را می طلبد. خشت، گل و چوب از مهم ترین
مصالح بکار رفته در این سازه ها محسوب می شود. مشکلات چنین سازه هایی عمدتا به مواردی همچون فرسودگی مصالح، عدم شکل پذیری، کاهش مقاومت به مرور زمان تحت اثر بارهای مختلف و وابستگی زیاد مقاومت بنا، به کیفیت و مقاومت
مصالح بکار رفته مربوط است. سازه های تاریخی به دلیل ماهیت و قدمت برای جامعه مهندسی همواره دارای نکات مجهولی بودهاست. وجود اطلاع کم از سازوکار این نوع سازه ها، شناخت ناقص از
مصالح مصرفی، همچنین انجام نشدن کار مرتبط با حفاظت، نگهداری و مرمت به موقع این سازه ها و شناخت ناکافی از
رفتار سازه های خشتی در برابر بارهای لرزهای، سبب شده که این سازه ها به دلیل مقاومت پایین و عدم
بهسازی مناسب در مقاطع زمانی مختلف دچار آسیب و تخریب شوند. در این بررسی با محوریت مناطق گرم و خشک،
اقلیم کویر و سازه های خشتی، وضعیت
آسیب پذیری و روش های تقویت چنین سازه ها مرور خواهد شد