نگاهی حقوقی به حضانت اطفال

Publish Year: 1398
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 670

This Paper With 6 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

JR_ISR-1-1_002

تاریخ نمایه سازی: 6 اسفند 1398

Abstract:

حضانت در لغت به معنای پروردن و پروراندن است. ریشه این واژه، حضن است که در آغوش گرفتن مادر (فرزندش را) و چسباندن او به سینه اش اطلاق مى شود، که کنایه از نگهدارى و تربیت جسمى و روحى کودک است. حضانت نوعی ولایت و سلطنت بر کودک و مجنون به منظور نگهداری و تربیت آنهاست. این امر از حقوق و تکالیف والدین به شمار می رود. موضوع حضانت از مباحث پیچیده حقوق خانواده است. حضانت نگهداری و تربیت اطفال است به گونه ای که صحت جسمانی و تربیت وی با توجه به نیازمندی های حال و آینده او، و وضع و موقعیت والدین طفل تامین می گردد. مساله حضانت و اولویت هریک از پدر و مادر برای نگهداری و سرپرستی و ملاقات آنان با طفل زمانی مطرح است که آنها از هم جدا می شوند. در قانون ایران حضانت همان نگهداری و تربیت اطفال است و مواد 168 تا 1179 قانون مدنی اختصاص به حضانت دارد. و در قانون حمایت از خانواده هم از ماده 40 تا 47 اختصاص داده شده. هنگامی که اساس خانواده به هم می ریزد و کانون جوشان مهر و محبت به جایگاهی برای گروکشی و انتقام گیری از یکدیگر تبدیل می گردد، یا زمانی که مرگ گریبان یکی از والدین را می گیرد، مهم ترین چالش پیش روی خانواده سرنوشت کودکان می باشد. حضانت در درجه اول حق و تکلیف طبیعی و قانونی پدر و مادراست که طفل را به دنیا آورده اند، این تکلیف تا زمانی طفل به سن بلوغ نرسیده باقی است. حضانت را باید به کسی واگذار کرد که شایستگی و توانایی برای انجام این کار را داشته باشد

Authors

امیرحسین صفدری

دانشجوی کارشناسی، حقوق، موسسه آموزش عالی غیرانتفاعی شاندیز، مشهد

امیر تاج الدین

دانشجوی دکتری،حقوق خصوصی،دانشگاه آزاد اسلامی مشهد