دانش جغرافیایی و روابط متقابل جانداران و محیط

روابط متقابل جانداران و محیط دانش جغرافیا بر اساس ساده ترین و در عین حال جامع ترین تعریف عبارت است از توصیف و تعلیل انتشار پدیده ها در بستر مکان و زمان. بنابراین مکان و زمان در بررسیها و تحقیقات جغرافیایی ، دو جزء تفکیکی ناپذیرند. پدیده های جغرافیایی به اقتضای ماهیت خود ، ترکیب پپچیده ای دارند و مجموعه ای از عوامل را همراه با ارتباط متقابل پدیده ها شکل می دهند. این ساختار و ترکیب ، یک سیستم یا یک مجموعه متشکل از اجزای مرتبط نامیده می شود و نتیجه آنکه جغرافیا بطور اعم با بررسی سیستمها سروکار دارد. این کیفیت و معنا در جغرافیای زیستی محسوس تر و ملموس تر است. جانداران با یکدیگر و با محیط اطراف خود روابط منظم و قانونمند دارند. در جغرافیای زیستی برای درک دلایل جانداران ، با توجه به مجموعه روابط جانداران با محیط و ارتباط جانداران با یکدیگر ضروری است. موجودات زنده تحت تاثیر و کنترل عوامل محیطی قرار دارند. عوامل اقلیمی مانند میزان بارندگی ، درجه حرارت شدت و مدت وزش باد در تعیین محدوده انتشار گیاهان ، حیوانات و انسان نقش اساسی دارند و علاوه بر تعیین محدوده انتشار بر ویژگیهای جانداران نیز اثر می گذارند. موجودات زنده نیز وضعیت محیط را تغییر می دهند و بر آن موثر هستند. برای مثال گیاهان با ترشح موادی از ریشه ها ترکیبات کانی خاک را تغییر می دهند و با انباشتن مواد آلی بر پوسته زمین با تغییرات اساسی در آن پدید می آورند. حیوانات نیز با انتخاب گیاهان خاص برای تغذیه خود ، نوع پوشش گیاهی را تغییر می دهند. ● رابطه اکولوژی و جغرافیای زیستی دانش اکولوژی از جغرافیای زیستی اشتقاق یافته است و می تواند ماهیتا جز بحث زیستی قرار گیرد ولی رشد سریع این شاخه از دانش بشری علاوه بر تاثیری که روی بسیاری از شعب علوم طبیعی گذاشته است بطور محسوسی دیدگاههای فعلی جغرافیای زیستی را نیز متحول ساخته است. رشد و توسعه این گرایش به دلیل توجهی است که در دانش اکولوژی به تاثیرات جانداران بر محیط و خود جانداران مبذول می شود.