نوشته ها جان دارند.

برخی نوشته ها آهنگ دارند؛ می توانی با نت هایشان همراه شوی و دنیایی را بخوانی؛ دو، ره، می، فا، سل، لا، سی... برخی نوشته ها هیچگاه فراموشت نمی شود؛ برخی نوشته ها تصویر دارند، می توانی با انعکاس پرتو زیبایشان، جهانی زیبا را در مقابل چشمانت ببینی؛ بعضی هاشان طوری نوشته شده اند که انگار واژگان در آنها جان گرفته اند و روی صفحات کاغذ به رقص مشغولند؛ بعضی نوشته ها انگار خاطرات تو هستند و برخی خیال و تصوراتت؛ نوشته هایی هستند که انگار سونوگرافی دردهایتان هستند و ام آر آی دقیقی از ذهنیت شما؛ نوشته هایی هستند که با نورونهای مغز چنان ارتباط برقرار می کنند که گویی بار الکتریکی دارند. برخی نوشته ها انگار پر از رنگند؛ از سیر تا باز، از بنفش تا قرمز و... برخی نوشته ها انگار پرتودرمانی اند؛ می تابند به آن ناحیه ای از ذهن که زخم هایی تلمبار شده روی هم توده ای تشکیل داده اند... برخی نوشته ها انگار از جنس جسارتند، شجاعتند، باعث می شوند تو خودت را هم دریابی؛ از خودت بودن نهراسی؛ در برخی نوشته ها می توان زندگی کرد، می توان نفس کشید و....

 نوشته ها فقط نقش و خطوط نیستند؛ نوشته ها یک دنیای شگفت انگیز دارند که اگر پیدایش کنی مکان و زمان و ... را گم خواهی کرد...