اثر تجویز دوزهای مختلف هورمون های PMSG و hCG بر میزان لقاح و باروری موش های صحرایی نژاد ویستار
Publish Year: 1393
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 278
نسخه کامل این Paper ارائه نشده است و در دسترس نمی باشد
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
این Paper در بخشهای موضوعی زیر دسته بندی شده است:
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
JR_SKU-8-2_002
تاریخ نمایه سازی: 28 دی 1400
Abstract:
معمولا از گنادوتروپین ها برای تحریک تخمک گذاری و افزایش تعداد تخمک در انسان و حیوانات استفاده می شود. هدف این مطالعه تعیین اثرات تجویز دوزهای گوناگون PMSG وhCG بر روی رفتارهای جفت گیری و به دنبال آن ارزیابی میزان زایمان موفق و تعداد نوزادان در موش های صحرایی بالغ نژاد ویستار می باشد. ۶۰ سر موش ماده در پنج گروه ۱۲تایی شامل کنترل، تیمار ۲، تیمار ۳،تیمار ۴ و تیمار ۵ به صورت تصادفی تقسیم شدند. گروه کنترل هیچ گونه دارویی دریافت نکرد. گروه های تیمار ۲، ۳، ۴ و ۵ مقدار ۷۵، ۱۰۰، ۱۵۰و ۳۰۰ واحد بین المللی بر کیلوگرم PMSG و ۴۸ تا ۵۰ ساعت بعد، میزان ۷۵، ۱۰۰ ،۱۵۰ و ۳۰۰ واحد بین المللی hCG به ترتیب به صورت داخل صفاقی دریافت کرد. با گرفتن اسمیر از واژن و مشاهده اسپرم درصبح روز بعد از جفت گیری، روز اول حاملگی در نظر گرفته شد. در روزهای ۲۱ تا ۲۳ موارد زایمان و تعداد نوزادان ثبت شد. : نتایج حاصل از پژوهش حاضر بیان گر آن است که با افزایش دوز گنادوتروپین ها درصد جفت گیری افزایش یافته اما در مقابل میزان و درصد زایمان را کاهش می دهد. در بین ۵گروه اختلاف معنی داری در میزان جفت گیری وجود داشته ولی از نظر میزان زایمان و تعداد نوزاد اختلاف معنی دار نیست(p?۰.۰۵). با توجه به نتایج این مطالعه نشان می دهد که استفاده از دوز های بالاتر از۱۵۰ PMSG و hCG می تواند اثرات نامطلوبی در وضعیت تولیدمثلی موش نژاد ویستار گذارد.
Keywords: