هنجارگریزی نحوی در شعر سهراب سپهری
Publish Year: 1389
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: Persian
View: 2,828
متن کامل این Paper منتشر نشده است و فقط به صورت چکیده یا چکیده مبسوط در پایگاه موجود می باشد.
توضیح: معمولا کلیه مقالاتی که کمتر از ۵ صفحه باشند در پایگاه سیویلیکا اصل Paper (فول تکست) محسوب نمی شوند و فقط کاربران عضو بدون کسر اعتبار می توانند فایل آنها را دریافت نمایند.
- Certificate
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
NCPLIR01_110
تاریخ نمایه سازی: 20 آبان 1391
Abstract:
یکی از دانش هایی که امروزه به شناخت هرچه بهتر متون ادبی یاری می رساند، علم زبانشناسی است . نویسندگان این مقاله می کوشند تا با استفاده از مکتب فرمالیسم به بررسی دگرگونی و هنجارگریزی نحوی در شعر سهراب سپهری بپرد ازند. برخی منتقدان شعر سپهری را فاقد برجستگی در نحو بیان دانسته اند، اما این پژوهش نشان می دهد که سپهری از طریق دگرگونی نحوی کوشیده تا شعرش را برجسته سازد و تأمل مخاطب رابرانگیزد. هنجارگریزی یکی از شگردهایی است که اعمال آن بر زبان خودکار موجب تقویت، تحریف، ایجاز و یا واژگونی زبان معمول را فراهم می آورد. گریختن از قواعد خودکار زبان چیزی نیست که تازه وارد عرصه ی ادبیات و مخصوصاً شعر شده باشد بلکه این شگرد به شیوه های مختلف در آثار شاعران گذشته دیده می شود . سهراب سپهری نیز از این رهگذر به غنا و توسعه ی زبان شعری خود پرداخته و بدین وسیله تأمل مخاطب را در شعر خود برانگیخته و حتی موجب درک لذت بیشتر از شعرش شده است . مهم ترین جلوه های هنجارگریزی در شعر او عبارتند از : هنجارگریزی معنایی، واژگانی، زمانی و نحوی.
Keywords:
Authors
اکبر شامیان ساروکلائی
استادیار دانشگاه بیرجند
موسی طهماسب نژاد ادملایی
کارشناس ارشد زبان و ادبیات فارسی