تعیین شایستگی منطقه حفاظت شده برای چرای حیات وحش (مطالعه موردی: منطقه حفاظت شده گنو)

Publish Year: 1398
نوع سند: مقاله ژورنالی
زبان: Persian
View: 80

This Paper With 16 Page And PDF Format Ready To Download

  • Certificate
  • من نویسنده این مقاله هستم

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این Paper:

شناسه ملی سند علمی:

JR_DEEJ-8-25_006

تاریخ نمایه سازی: 19 اسفند 1402

Abstract:

یکی از قابلیت های اکوسیستم های طبیعی خشک و نیمه خشک این است که این مناطق مکان مناسبی برای چرا هستند. به طوری که این گونه ها تنها در شرایط اکولوژیکی و اقلیمی خشک و نیمه خشک سازگاری یافته و از ارزش طبیعی بسیاری برخوردارند. کل و بز (بز وحشی) و قوچ و میش (گوسفند وحشی) به عنوان شاخص ترین پستاندار مناطق حفاظت شده کوهستانی ایران، در بسیاری از زیستگاه های مناطق خشک و نیمه خشک پراکنش دارد. از طرفی در منطقه حفاظت شده گنو این گونه ها، از منابع غذایی اصلی برای گونه به شدت در خطر انقراض پلنگ به شمار می آیند. مدل های تعیین شایستگی زیستگاه برای حیات وحش، امروزه به عنوان ابزاری در اختیار حفاظت وحوش قرار گرفته و نتایج آن کاربرد زیادی در برنامه ریزی های گوناگون مدیریتی در راستای احیای جمعیت های رو به نابودی دارد. مطالعه حاضر برای تعیین شایستگی منطقه حفاظت شده گنو، برای چرای حیات وحش انجام شد. در این باره، از تلفیق سه زیر مدل حساسیت خاک به فرسایش، تولید علوفه و ظرفیت چرا و منابع آب، شایستگی اراضی طبق روش عامل محدودکننده، برای حیات وحش و دام اهلی چراکننده در منطقه تعیین شد. نتایج نشان داد که منطقه حفاظت شده برای دام اهلی شایستگی نداشته ولی ۴۶/۱۲۴۱۵ هکتار (۸۴/۲۷درصد) از سطح منطقه، شایستگی کم و ۱۶/۷۲درصد (۵۴/۳۲۱۸۲ هکتار)، غیرشایسته برای چرای حیات وحش است. در این خصوص، چرای مفرط، کاهش تعداد منابع آب، تولید علوفه و حد مجاز بهره برداری از رویشگاه، از عوامل محدودکننده شایستگی اراضی منطقه برای چرای حیات وحش هستند. با توجه به ضعیف ارزیابی شدن شایستگی گنو برای حیات وحش، خروج دام اهلی از منطقه، تامین علوفه برای وحوش و افزایش مکان های آبشخوار برای آن ها از ضروریات مدیریت حفاظت تنوع زیستی بیابانی است.

Keywords:

Authors

مرضیه رضایی

استادیار گروه مهندسی منابع طبیعی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان،

حسین ارزانی

استاد گروه احیاء مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران

حسین آذرینوند

استاد گروه احیاء مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه تهران

کیان نجفی تبره شبانکاره

استادیار مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان هرمزگان، بندرعباس،

حمید مسلمی

دانشجوی دکتری علوم و مهندسی آبخیز- مدیریت حوزه های آبخیز، گروه مهندسی منابع طبیعی، دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان

مراجع و منابع این Paper:

لیست زیر مراجع و منابع استفاده شده در این Paper را نمایش می دهد. این مراجع به صورت کاملا ماشینی و بر اساس هوش مصنوعی استخراج شده اند و لذا ممکن است دارای اشکالاتی باشند که به مرور زمان دقت استخراج این محتوا افزایش می یابد. مراجعی که مقالات مربوط به آنها در سیویلیکا نمایه شده و پیدا شده اند، به خود Paper لینک شده اند :
  • Amiri, F., Sheriff, M., Rashid, A., ۲۰۱۲. Application of Geographic ...
  • Arzani, H., ۱۹۹۷. Guidelines for Rangeland Assessment and Classification Method ...
  • Arzani, H., Ahmadi, M., Jafari, H., Azarnivand, A., Salajeghe, A., ...
  • Farashi, A., Kaboli, M.,Momeni, I., ۲۰۱۰. Habitat Suitability M odeling ...
  • Farazmand, A., Arzani, H., Javadi, S.A., Sanadgol, A.A., ۲۰۱۹. Determining ...
  • Kermani Alghoreishi, Z., Alimohammadi Sarab, A., Hasanzadeh Kiabi, A.B., ۲۰۱۱. ...
  • Lotfollah Zadeh, D., ۱۹۹۹. Relation between the spatial and temporal ...
  • Milner, C., Hughes, R.E., ۱۹۶۸. Methods for the measurement of ...
  • Motamedi, J., Arzani, H., Sheidaei Karkaj, E., ۲۰۱۸. Rangeland suitability ...
  • Nearing, M.A., Govers, G., Norton, L.D., ۱۹۹۹. Variability in soil ...
  • Rezai, M., Arzani, H., Azarnivand, H., Najafi Shabankareh, K., Mahdavi, ...
  • Sarhangzadeh, J., Yavari, A.R., Hemami, M.R., Jafari, H.R., Shams Esfandabad, ...
  • Shams, H., ۲۰۰۱. Determination of the suitability of Ardestan watershed ...
  • Zaniewski, A.E., Lehmann, A., Overton, McC J., ۲۰۰۲. Predicting species ...
  • Vallentine, J. F., ۲۰۰۱. Grazing Management, Academic press, San Diego, ...
  • نمایش کامل مراجع