پدیدارشناسی بدن زیسته و رنج ادراک در شعر و نقاشی سهراب سپهری خوانشی میان متنی از مرلوپونتی، فروید، هایدگر و شوپنهاور

شعر و نقاشی سهراب سپهری در کنار ویژگی های بصری و زبانی عرصه ای برای تجربه زیباشناختی «بودن» و «دویدن برای بود» فراهم می آورد. این مقاله با رویکرد پدیدارشناسی و تلفیق فلسفه بدن زیسته (مرلوپونتی)، هستی شناسی دازاین (هایدگر)، روان کاوی فقدان و والایش (فروید) و متافیزیک رنج (شوپنهاور) به بررسی نحوه شکل گیری تجربه زیباشناسی در آثار سپهری پرداخته است. پژوهش با تحلیل تطبیقی شعر صدای پای آب و تابلوی ماهی ها در میان نی ها نشان می دهد که شعر و نقاشی سپهری همزمان وضعیت های بدنی، روانی و هستی شناسانه را بازنمایی می کنند. نتایج نشان می دهد که در آثار سپهری، «بودن» نه صرفا وضعیت ایستا بلکه فرآیندی پویا و مرتبط با ادراک بدنی و مواجهه با رنج است و فقدان و تنهایی نه مانع بلکه منبع خلاقیت و والایش هنری محسوب می شوند. این پژوهش درک عمیق تری از پیوند فلسفه غربی با هنر ایرانی ارائه می دهد و نشان می دهد که تجربه زیبایی شناختی در سپهری حاصل هم زمانی بدن، روان و آگاهی است.

Keywords:

سهراب سپهری , پدیدارشناسی , ادراک بدن زیسته , رنج , مرلوپونتی , فروید , شوپنهاور , هایدگر