تصویر شمع در شعر کمال الدین اصفهانی

واژه «شمع» از پربسامدترین و تصویرسازترین عناصر شعری در سروده های کمال الدین اصفهانی است که بازتابی روشن از ذهن، ضمیر و تجربه های درونی او به شمار می آید. این پژوهش با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بررسی کارکردها، تصاویر و مفاهیمی می پردازد که شاعر از رهگذر این واژه آفریده است و می کوشد نشان دهد کمال چگونه با تکیه بر ویژگی هایی چون گداختن، قطره قطره آب شدن، لرزش و روشنی بخشی شمع را به ابزاری نمادین برای بیان حالات عارفانه و عاشقانه بدل کرده است. هدف اصلی مقاله کشف اندیشه ها و معانی نهفته در این تصویر و تبیین نقش آن در انتقال مفاهیم عرفانی است. یافته های پژوهش نشان می دهد که شمع در شعر کمال بیش از هر چیز بیانگر احوال عاشقان و سالکان راه حقیقت است و به عنوان نمادی از مراحل سلوک عرفانی به ویژه طلب عشق و فنا کارکردی بنیادین و معناپرداز دارد.

Keywords:

کمال الدین , اصفهانی , تصویرسازی , شمع , عرفان