بررسی تدوام و تحول شراب در ایران از دوره ساسانی تا غزنوی

مصرف شراب در ایران پیش و پس از اسلام اغلب یا به عنوان عنصری از آیین زرتشتی و نمادی از دربار بررسی شده یا صرفا در قالب نمادهای ادبی دوره اسلامی در ادبیات فارسی و عربی تحلیل گردیده است در حالی که پیوند تاریخی این دو حوزه کمتر به صورت منسجم مطالعه شده است. این مقاله با هدف بررسی تداوم و تحول جایگاه فرهنگی شراب از دوره ساسانی تا غزنوی به تحلیل تاریخی و متنی منابع، پزشکی تاریخی و ادبی می پردازد. روش پژوهش مبتنی بر تحلیل تطبیقی متون پیش و پس از اسلام و بازخوانی شواهد تاریخی در بستر گذار از ایران پیش از اسلام به ایران اسلامی است. نتایج نشان می دهد که، شراب با وجود دگرگونی های دینی و سیاسی نه تنها از فرهنگ ایرانی حذف نشد بلکه با بازتعریف کارکردهای آیینی و نمادین، خود در ساختارهای جدید فرهنگی و ادبی استمرار یافت این یافته ها امکان فهم دقیق تری از سازوکارهای تداوم و تحول در تاریخ فرهنگی ایران فراهم می آورد.

Keywords:

شراب , ساسانیان , غزنویان , میگساری , تاریخ اجتماعی