مروری بر معنا بخشی و تاب آوری والدین در ارتقا کیفیت زندگی خانواده های دارای کودکان اختلال طیف اوتیسم

خانواده های دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با فشار های روان شناختی و مراقبتی مزمن مواجه اند که می تواند کیفیت زندگی آنان را در سطوح فردی و خانوادگی تحت تاثیر قرار دهد. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش معنا بخشی و تاب آوری والدین در ارتقای کیفیت زندگی خانواده های دارای کودک اوتیسم، به صورت یک مرور (تحلیلی و تلفیقی) انجام شد. جست و جوی منابع در پایگاه های پاب مد، اسکاپوس، وب آو ساینس، سایک اینفو و گوگل اسکالر با استفاده از کلیدواژه های Autism Spectrum Disorder، Parents، Resilience، Meaning in Life، Meaning-Making، Logotherapyو Family Quality of Life در بازه زمانی ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵ صورت گرفت. مطالعات کمی، کیفی و مداخله ای داوری شده که به بررسی معنا بخشی، تاب آوری یا کیفیت زندگی والدین کودکان مبتلا به اوتیسم پرداخته بودند، وارد تحلیل شدند.یافته ها نشان می دهد که اگرچه شدت علائم و استرس والدگری با کاهش کیفیت زندگی مرتبط اند، اما سازه های ادراکی-وجودی نظیر معنا بخشی، خودکارآمدی و تاب آوری نقش تعیین کننده ای در تبیین تفاوت های فردی و خانوادگی دارند. مداخلات مبتنی بر تاب آوری و لوگوتراپی به طور معناداری سرمایه روان شناختی، معنای زندگی و رضایت از زندگی را افزایش داده اند. بر اساس تحلیل تلفیقی، معنا بخشی به عنوان سازه زیربنایی، از طریق تقویت تاب آوری و در تعامل با منابع محیطی، به ارتقای کیفیت زندگی خانواده منجر می شود. این یافته ها بر ضرورت طراحی مداخلات خانواده محور مبتنی بر رویکرد های وجودی-مثبت نگر برای بهبود پایدار کیفیت زندگی تاکید می کند.

Keywords:

اختلال طیف اوتیسم , تاب آوری والدین , کیفیت زندگی خانواده , معنا بخشی