مروری بر نقش بازتاب پذیری والدین در معنا بخشی و ارتقا کیفیت زندگی خانواده های دارای کودکان اختلال طیف اوتیسم

خانواده های دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم با فشار های هیجانی و تحولی قابل توجهی مواجه اند که کیفیت زندگی خانواده را تحت تاثیر قرار می دهد. در حالی که پژوهش ها بر نقش شدت علائم و منابع حمایتی تاکید داشته اند، جایگاه بازتاب پذیری والدین به عنوان سازوکار محوری در فرایند معنا بخشی و سازگاری خانوادگی کمتر به صورت یکپارچه تبیین شده است. هدف این مقاله، ارائه تحلیلی تلفیقی از نقش بازتاب پذیری والدینی در معنا بخشی و ارتقای کیفیت زندگی خانواده در خانواده های دارای کودک با اختلال طیف اوتیسم است. این پژوهش یک مرور تحلیلی-تلفیقی از نوع روایتی نظام مندشده است. جست و جوی منابع در پایگاه های پاب مد، اسکاپوس، وب آو ساینس، سایک اینفو و گوگل اسکالر انجام شد. بازه زمانی مطالعات ۲۰۱۴ تا ۲۰۲۵ در نظر گرفته شد. کلیدواژه های Autism Spectrum Disorder، Family Quality of Life، Parental Reflective Functioning، Mentalization، Meaning-Making، Parental Stress و Family Adaptation با استفاده از عملگر های بولی ترکیب شدند. مقالات تجربی، کیفی، مداخله ای و نظری منتشر شده در مجلات داوری شده که به پیوند مفهومی میان بازتاب پذیری، معنا بخشی و کیفیت زندگی خانواده پرداخته بودند، وارد تحلیل شدند. نتایج نشان می دهد بازتاب پذیری والدین از طریق تسهیل تنظیم هیجان، تقویت خودکارآمدی و بازسازی روایت خانوادگی، نقش میانجی در ارتباط میان استرس های مرتبط با اوتیسم و ابعاد مختلف کیفیت زندگی خانواده ایفا می کند. این ظرفیت تاملی، زمینه باز تعبیر سازگارانه تجربه تشخیص و ارتقای انسجام خانوادگی را فراهم می سازد. بر این اساس، ادغام مداخلات مبتنی بر ذهنی سازی در برنامه های حمایتی خانواده می تواند راهبردی اثر بخش برای ارتقای پایدار کیفیت زندگی خانواده های دارای کودک با اختلال طیف اوتیسم باشد.

Keywords:

اختلال طیف اوتیسم , بازتاب پذیری والدین , ذهنی سازی , کیفیت زندگی خانواده , معنا بخشی